Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
Αν η απιστία είχε χρώμα, δε θα ήταν κόκκινη.
Δε θα είχε το αναμενόμενο χρώμα του πάθους. Θα ήταν μπλε.
Θα είχε το χρώμα της θάλασσας και της αβύσσου το βάθος.
Κι αυτό γιατί η πραγματική απιστία, είναι η απιστία από επιλογή κι όχι η από ανάγκη.
Η πραγματική απιστία είναι αδύνατον να περιοριστεί σε ένα σπίτι και σε ένα κρεβάτι.
Η πραγματική απιστία σε πλημμυρίζει.
Πλημμυρίζει σώμα και μυαλό και ο μονός τρόπος να σωθείς απ’ αυτήν, είναι να πνιγείς μέσα της.
