Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Τον βλέπεις φιλικά, σε βλέπει φιλικά.
Πόσο δύσκολο είναι τελικά να σταματήσεις να το κάνεις αυτό;
Υπάρχει μια έλξη απο την πρώτη στιγμή που ειδωθήκατε. Μια σπίθα στο βλέμμα.
Η πρώτη σας χαιρετούρα δεν ήταν απο τις κοινότυπες. Χαρήκατε, ναι! Μετά πήγατε σε κάτι που έδειξε πως σας ένωνε απο το πρώτο λεπτό.
Οι πρώτες σας κουβέντες δεν ήταν κλασικές. Δεν ήταν από εκείνες τις κοινότυπες. Τίποτα δεν φαινόταν να είναι το ίδιο.
Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να δείξει πως έχετε την επικοινωνία μεταξύ σας. Αυτήν την διαφορετική. Μα είσαστε διαφορετικοί. Αυτό σας κόλλησε. Ίδια μυαλά σε διαφορετικά σώματα. Ίδιες αντιλήψεις. Έρωτες, πάθη, λαθοι, τρόπος σκέψης και αντίληψη ζωής. Είχε και άλλα. Από εκείνα τα άλλα που σας έφερναν κάθε φορά και πιο κοντά.
Πάντα είχατε κάτι να πείτε ή και να μην πείτε.
Απίστευτο πως δυο άνθρωποι απο το πουθενά βρίσκονται μαζί, γνωρίζονται. Με ότι έχει να κάνει η λέξη μαζί.
Τα μυαλά και τα σώματα ζητούν το ένα το άλλο.
Μα είστε φίλοι. Φίλοι; Δεν ξέρω πόσο φίλοι μπορεί να είναι ένας άντρας με μια γυναίκα. Κάτι σε φέρνει κοντά και σε ενώνει. Κάτι σε ωθεί προς το μέρος του.
Και όπως γίνεται κάποτε θα βγει αυτή η έλξη που νιώθετε ο ένας για τον άλλο. Δεν μπορεί να μην βγει. Είστε ίδιοι και αυτό φάνηκε από την πρώτη λέξη.
Ξέρω και εγώ; Είναι και οι καταστάσεις και η χρονική στιγμή που συναντηθήκατε. Παίζουν πολλά ρόλο.
Μια βρίσκεστε και μια χάνεστε. Ο ένας όμως πάντα σκέφτεται τον άλλον. Σε άσχετες φάσεις και κουβέντες. Σε περίεργες στιγμές της ζωής του. Πάντα έρχεται στο μυαλό ο ένας του άλλου. Η έννοια τους είναι μόνιμη. Επικοινωνούν χωρίς να βρεθούν. Ένα και μόνο μήνυμα είναι αρκετό. Πολλές φορές σε δύσκολες στιγμές της ζωής τους. Μια συνάντηση μια στο τόσο μόνο και μόνο για να δουν τα μάτια ο ένας του άλλου, να χαμογελάσουν και να φύγουν.
Είναι αρκετό; Όταν νιώθουν πως απομακρύνονται εκεί και εμφανίζονται πάλι μαζί. Γιατί; Γιατί δεν μπορούν να μείνουν για πάντα χωριά.
Έχουν την ανάγκη να ειδωθούν. Να μάθουν νέα και παλιά. Πρέπει να βρεθούν. Το νιώθουν και έχουν την ανάγκη. Εκει εμφανίζεται και η έλξη που νιώθουν.Οι ανάσες τους έρχονται κοντά. Ο ένας αγγίζει τον άλλον. Ο ένας ίσως περισσότερο απο τον άλλον.
Αυτό τι είναι; Φόβος; Ίσως να είναι από αυτό που δεν ξέρεις πως να το μεταφράσεις. Ίσως να μην χρειάζεται κιόλας. Μήπως πρέπει όμως να το βγάλεις κάποια στιγμή ή μήπως όχι γιατί έρχεται πάλι ο φόβος μην χάσεις αυτο που έχεις και δεν το ξανανιώσεις ποτέ; Δεν το έχεις ξανά ποτέ. Δεν θέλεις να το χάσεις.
Δεν δείχνει πως θα το χάσεις. Γιατί δεν το τολμάς; Όπου βγάλει. Δεν σταματάμε να κάνουμε αυτά που αισθανόμαστε για ένα φοβο. Δεν μας σταμάτησε ποτέ αυτός. Η ζωή είναι για να τολμάμε αυτά που φοβόμαστε και να τα κάνουμε πράξεις. Πόσο ακόμα για εκείνον τον έναν που έχουμε στην καρδιά μας. Ή θα βγούμε νικητές ή οχι. Ένα είναι σίγουρο πως αν δεν τολμήσουμε δεν θα μάθουμε ποτέ!
Θέλεις να μείνεις στο σκοτάδι και να μην μάθεις; Όχι, σίγουρα όχι.
Δεν γεννήθηκε ακόμα το σκοτάδι που θα μας κρατήσει μέσα του. Τα δικά μας φτερά είναι πιο μεγάλα και λαμπερά. Δεν φοβούνται κανένα μαύρο σκοτάδι.
Κάνουμε αυτό που μας λέει η καρδιά μας και…
Κοίτα το παρελθόν. Τις περισσότερες φορές, αν όχι όλες, βγαίνουμε νικητές.
Αξίζει να τολμήσεις για εσένα και μόνο.
Η ζωή μας θέλει μαχητές. Τολμάμε άρα ζούμε.
Για πάμε!
