Γράφει η Γεώρα
Αν παγώσεις το χρόνο σε ποιά στιγμή θα ήθελες να μείνει;
Σε εκείνη τη στιγμή με την κολλητή μου, που γελάμε σαν παιδιά, με κάτι που πραγματικά δεν βγάζει νόημα και όποιος μας ακούσει θα μας περάσει για τρελές- αλλά ποιός νοιάζεται- εμείς εκείνη τη στιγμή ζούμε!
Και κράτα την τελευταία λέξη, στον ενικό αριθμό, σε χρόνο Ενεστώτα και στο πρόσωπο εσύ, Ζήσε!
Ζήσε λοιπόν κολλητή! Ζήσε! Ζήσε τη ζωή σου όπως εσύ ποθείς και θέλεις. Όπως εσύ έχεις ονειρευτεί! Όπως τότε που ήσουν μικρό κοριτσάκι και τα όνειρα δεν είχαν τελειωμό!
Και κράτα και τη λέξη όνειρα και απ’όσα έχεις με άλλα τόσα να τα πολλαπλασιάσεις. Να μην σκοτώνεις όνειρα μα να δημιουργείς συνεχώς και να είναι φωτεινά σαν τον ήλιο. Και κάθε ένα που πραγματοποιείται, ένα άλλο να παίρνει τη θέση του. Τη θέση του στη ζωή σου!
Και πάρε για τη ζωή πινέλα και ζωγράφισε την με χρώματα αισιόδοξα. Και φτιάξε και ένα παράθυρο προς την ανατολή που θα σου θυμίζει πως ότι και αν γίνει έρχεται μια καινούργια μέρα αύριο λέγοντάς σου πάντα «Εγώ θα τα καταφέρω, δεν θα τα παρατήσω! Θα γίνω η ανατολή της ζωής μου!»
Πάρε τον ήλιο και φώλιασε τον μέσα στην καρδιά σου! Και κάθε που θα λιγοστεύουν οι ελπίδες σου, κάθε στιγμή που θα λυγίζεις, θα παίρνεις από εκεί δύναμη και θα συνεχίζεις με χαμόγελο.
Και κάνε το χαμόγελο το ομορφότερο κόσμημα σου! Εκείνο που δεν θα βγάζεις ποτέ! Εκείνο που δε θα επιτρέψεις σε κανέναν και τίποτα να στο αφαιρέσει.
Όταν η ζωή θα στα φέρνει ανάποδα, εσύ θα χαμογελάς ανάποδα και θα της λες «Θα χορέψεις στον δικό μου το ρυθμό! Εγώ κάτω δεν το βάζω!»
Και αν όλο αυτό φίλε αναγνώστη δεν βγάζει για σένα κανένα νόημα, για ένα άτομο εκεί έξω βγάζει!
Για εκείνο το άτομο που είναι και το σημερινό μου κείμενο.
Για εκείνο που τα άλμπουμ μου είναι γεμάτα με φωτογραφίες, γελοίες, σοβαρές, αστείες. Φωτογραφίες που πάγωσαν το χρόνο σε εκείνο το λεπτό ευτυχίας και όποτε γυρνάω πίσω μου δίνει δύναμη και κουράγιο, γιατί ξέρω πως είμαι τυχερή στη ζωή που έχω ένα άτομο να τη λέω κολλητή! Και εσύ που το διαβάζεις και έχεις μία, θα με καταλάβεις!
Είναι εκείνο το άτομο που η ζωή δεν θα είχε την ίδια πλάκα-όπως και να το κάνουμε- χωρίς εκείνη. Θα ήταν αρκετά μονότονη και μουντή.
Βλέπετε διαλύσαμε την έννοια και την ουσία της λέξης φιλίας. Κάναμε να είναι κάτι σπάνιο και δυσεύρετο την αληθινή φιλία. Τη γεμίσαμε με σκοπιμότητες και συμφέροντα και την πετάξαμε όποτε δεν μα βόλευε. Ευτυχώς όμως που δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι σε αυτόν τον κόσμο. Ευτυχώς που υπάρχουν κάποια άτομο που μπορούμε να τους λέμε αληθινούς φίλους μας και κολλητούς μας!
Βλέπεις κολλητή, ξέρεις και ξέρω πως μια αληθινή φιλία, δεν στηρίζεται μόνο στα καλά-γλυκά λόγια. Όχι στηρίζεται και στα άλλα, τα λίγο πιο σκληρά, που θα πονέσουν λίγο, μα θα πρέπει να ειπωθούν, γιατί είναι για το καλό σου.
Και έχει περάσει φουρτούνες η φιλία μας, μα δεν λυγίσαμε! Γιατί ότι είναι αληθινό δεν χάνεται. Γιατί στηρίχτηκε στο σεβασμό, στην αλήθεια, την υπομονή και την αγάπη!
Επέτρεψε μου λοιπόν φίλε αναγνώστη, αυτό το κείμενο να το αφιερώσω στην κολλητή μου. Προσπάθησα να το κάνω γενικό μα θα ήταν άδικο.
Και γράφω αυτό το κείμενο στην κολλητή μου, με το χαρακτηριστικό γέλιο της, που ηχεί στα αφτιά μου λες και είναι πλάι μου, σε κάθε μήνυμά της-γιατί έχουμε και αυτή την απόσταση ανάμεσά μας-αλλά δεν μας πτοεί.
Στην κολλητή που χαίρεται με τη χαρά μου και λυπάται και στεναχωριέται με τον πόνο μου, όπως και εγώ για εκείνη. Που πάντα στέλνει αυτό το μήνυμα την κατάλληλη στιγμή, σαν ένεση τονωτική, για να σου πει πως αντέχεις ακόμα!
Στην κολλητή-στήριγμα. Σε εκείνη που κάθε στιγμή ήμασταν μαζί.
Στη μικρή μου αδελφή όπως τη λέω. Και έγραψα αυτό το κείμενο για σένα για να μείνεις αναλλοίωτη στο χρόνο. Και ελπίζω πραγματικά και σε σένα που το διαβάζεις να είσαι τυχερός και να έχεις έναν αληθινό φίλο στη ζωή σου!
Στην υπερ-κολλητή μου! Στις αναμνήσεις μας και σε εκείνες τις στιγμές που θα έρθουν και θα γίνουν όμορφες αναμνήσεις!
