Blog

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου

Δεν περίμενες ποτέ να το ακούσεις αυτό; Και αν κάποια μέρα σου έλεγε μην ξανέρθεις; Και αν κάποια μέρα τελείωνε ότι είχε μέσα του; Έτσι απλά. Όπως απλά τελειώνουν όλα. Έτσι απλά να σου δείξει πως όλα έχουν τελειώσει. Ξέρεις. Καταλαβαίνεις. Δεν είναι ανάγκη να μιλήσει, το δείχνουν τα μάτια. Έχει το δικαίωμα να μην σε θέλει άλλο πια στο χώρο της καρδιάς του. Δικός του είναι δικιά του και η απόφαση.
Ξέρεις κάτι όμως;
Δεν σου αξίζει αγάπη μου να μένεις εκεί που δεν σε ποθούν με όλη τη σημασία της λέξης και της πράξης αυτής.
Τελείωσε και κανείς δεν είπε πως δεν ήταν όμορφο. Όλα τα ωραία, λένε, κάποτε τελειώνουν. Δίκη μας ή όχι απόφαση, κάποια στιγμή έρχεται και το τέλος. Και είναι μεγάλο και φρικτό γεμάτο πόνο αλλά είναι αυτό.
Η καρδιά σου μένει εκεί παγωμένη πιο πολύ και από τα παγόβουνα της ανταρκτικής. Νιώθεις πως είναι άδεια, τόσο ελαφριά σαν ένα άδειο κουτί. Μα μοιάζει σαν άδειο κουτί…
Το παίρνεις απόφαση, όπως και όλα τα άλλα στη ζωή σου. Ούτως ή άλλως είσαι αρκετά δυνατός για όλα. Έτσι γεννήθηκες, έτσι φτιάχτηκες και προσπάθησες πολύ γι’ αυτό.
Φεύγεις από όπου δεν είσαι ευπρόσδεκτος γιατί πάνω απο όλα ειναι η τιμή σου και η ηθική σου. Δεν σπρώχνεις για να χορέσεις μέσα σε ένα κουτί. Δεν χώρας, φεύγεις. Απλα! Τόσο απλά όπως και τα σύννεφα φεύγουν όταν έρχεται ο ήλιος. Τόσο! Φεύγεις με το κεφάλι ψηλά και συνεχίζεις. Ένας Θεός ξέρει πως αλλά συνεχίζεις. Με τα πόδια στην ψυχή που θέλει να τρέξει όσο πιο μακριά γίνεται. Να αλλάξει πόλη, χώρα, Ήπειρο.
Η αγάπη; Φεύγει; Καλά τα ρωτάς.
Πού να πάει εκείνη. Μένει εκεί πληγωμένη, με τα τραύματα της να πονούν, γεμάτη από αίματα και αμυχές, αλλά εκείνη μένει εκεί γιατί είναι αγάπη και ξέρει να πονάει, να κλαίει και να μένει μόνη της. Γεννημένη για να κολυμπάει στα πιο βαθιά νερά πάντα μόνη και πάντα με προστάτη τον εαυτό της.
Γι’ αυτό λοιπόν παίρνεις τα παγωμένα κομμάτια της και πας παρακάτω, στραπατσαρισμένη αλλά δυνατή.
Δεν αξίζει μάτια μου να μένεις με ανθρώπους στη ζωή σου που δεν χωράς μέσα τους. Είσαι πολύ πολύς μάλλον για εκείνους.
Παίρνεις το τέλος και προχωράς. Φεύγεις και δεν κοιτάς πίσω. Δεν χωράς πια εκεί οπότε ποιος ο λόγος να στριμώχνεσαι! Έτσι σαν την χρονιά που αλλάζει και έρχεται η νέα με τα φρέσκα όνειρα, νέους στόχους και τον φρέσκο ολοκαίνουργιο αέρα της.
Η αγάπη δεν χάνεται, πάντα βρίσκει μια χαραμάδα να χωθεί.
Τελειώσαμε λοιπόν και ξεκινήσαμε με νέα όνειρα, ελπίδες και πολύ πολύ αγάπη για τον εαυτό μας. Έτσι μόνο θα μπορέσουμε τη δώσουμε απλόχερα και εκεί που θέλουμε.
Τελειώσαμε και πάμε εκεί που χωράμε. Σε κουτιά με μεγαλύτερο άνοιγμα και χώρο μόνο για εμάς ετούτη τη φορά.
Κοιτάμε μπροστά και μόνο!
Το πίσω χάθηκε από το βλέμμα μας πια…