Γράφει η Θο
Τελειώσαμε. Βασικά έχουμε τελειώσει καιρό τώρα. Μήνες. Αλλά εγώ τώρα θέλησα να το καταλάβω. Τέλος, λοιπόν. Όπως και να το γράψεις, το τέλος δεν παύει να είναι τέλος. Αρνητικό, άσχημο, κακό και θλιβερό.
Και σε κάθε τι που τελειώνει έχουμε μάθει να κάνουμε έναν απολογισμό. Για να βγάλουμε το τελικό πόρισμα. Να του δώσουμε ένα πρόσημο (θετικό ή αρνητικό κατά προτίμηση) στον κατάλογο της ζωής μας.
Ο απολογισμός μου για σένα λοιπόν έχει ως εξής: Σου χρωστάω ένα ευχαριστώ, μια συγγνώμη και ένα μπράβο, φίλε μου.
Σε ευχαριστώ που υπήρξες από τους χειρότερους ανθρώπους για μένα. Που ήσουν ανάξιος και ο πιο λάθος δικός μου άνθρωπος. Γιατί στην τελική αυτό είσαι (και μην το αρνηθείς, δε χρειάζεται). Και “λάθος” και “μου”. Για αυτό ακριβώς είσαι και ένα πολύ μεγάλο μάθημα, όμως. Και πάλι κάτι όλο δικό μου που με άλλαξε τελείως. Σε ευχαριστώ που μου έμαθες πως δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σε αυτή τη ζωή. Πως οι άνθρωποι έρχονται ξαφνικά, μπαίνουν στην καρδιά σου, παίρνουν ό,τι μπορούν και φεύγουν τρέχοντας από σένα.
Και συγγνώμη αλήθεια. Συγγνώμη που δεν έμαθα να χάνω, μωρέ. Συγγνώμη που δε θέλησα να χάσω, να σε χάσω από τη ζωή μου. Και επέμεινα και υπέμεινα και σε πίεσα και σε έδιωξα. Συγγνώμη που δε σε πίστεψα όταν μου έλεγες πως το μεταξύ μας δεν μπορεί να συμβεί και που θέλησα να το προσπαθήσω και ας χάσουμε. Δεν κατάλαβα, βλέπεις, εγκαίρως την αδυναμία σου. Ή την έλλειψη δύναμης σου, αν θες καλύτερα. Άργησα να τη δω. Η δειλία σου, οι φόβοι σου και τα πρέπει σου σε κράτησαν. Και συγγνώμη που δε σε διάβασα σωστά από την αρχή. Πίστεψα πως για μένα θα έκανες την υπέρβαση, πως μου άξιζες και με ήθελες. Και έκανα λάθος. Έπεσα σε όλα έξω. Και για αυτό σου ζητάω συγγνώμη, λοιπόν.
Και μπράβο σου, αλήθεια. Όχι για τη συμπεριφορά σου, ούτε για τις πράξεις σου, ούτε για τα λόγια σου. Σε συγχαίρω για αυτό που δημιούργησες μέσα μου. Μπράβο σου που έγινες η έμπνευσή μου, που άνοιξες αυτόν τον πανέμορφο κόσμο για μένα, τις λέξεις μου. Σε ευχαριστώ ειλικρινά, ναι, γιατί οι λέξεις μου έμειναν σε μένα με ή χωρίς εσένα.
Έχεις άλλο ένα “μπράβο” από μένα για τέλος όμως. Μπράβο σου, ρε, που με κατέστρεψες. Αλήθεια! Μπράβο που κατέστρεψες έναν πανέμορφο άνθρωπο. Είδες την ψυχή μου με τα όλα της και τι έκανες; Τη διέλυσες… Μπράβο σου, λοιπόν. Να είσαι περήφανος για σένα, όπως είμαι κι εγώ εξάλλου.
Υ.Γ. Θέλησα να κλείσω όλο αυτό όπως το ξεκίνησα, με λέξεις και συναισθήματα. Με συναισθήματα μέσα από λέξεις. Έτσι αποφάσισα να σφραγίσω αυτό το τέλος, το τέλος μας.
Αα, και μην ξεχάσω το πρόσημο, ρε παιδιά. Είσαι αρκετά έξυπνος και καλός στα μαθηματικά, κάνε τις πράξεις και βγάλε μόνος σου το αποτέλεσμα, μωρέ. Εγώ δεν κατάφερα. Βγήκα ήδη με πολλά χρωστούμενα. Και το χειρότερο είναι πως έχω μείνει στο ότι χάσαμε…
