Ήρθες και με βρήκες σαν αέρας που μου ανακάτεψε τα μαλλιά.
Ήρθες σαν θάλασσα που μου δρόσισε τα πόδια.
Ήρθες σαν ήλιος ζεστός που μου χάιδεψε το πρόσωπο και ζέστανε τα χείλη μου.
Άνοιξες μια αγκαλιά διάπλατη, διαβατή.
Τα δύο σου μάτια με τύλιξαν ερωτευμένα.
Τα δύο σου χέρια απλώθηκαν στο μέρος μου και με άρπαξαν απαλά στο στροβιλισμό ενός βαλς ξεχασμένου.
Με ξύπνησες, ρύθμισες την καρδιά μου, που ήταν ένα ξεκούρδιστο ρολόι.
Μου θύμισες τι πάει να πει αλήθεια, θάρρος, αποδοχή.
Με δέχτηκες, με τα πάντα μου, με εξαϋλωσες με την ισχύ της ψυχής σου.
Με γέμισες ασφάλεια, αποπλήρωσες τα δανεικά και τα χρέη της ζωής μου.
Έδιωξες τους ενδοιασμούς και την πίκρα μου μακριά, δείχνοντάς μου έναν ανοιχτό και στέρεο δρόμο.
Παραμέρισες τα εμπόδια και στάθηκες φρουρός ακοίμητος, δικός μου.
Ήρθες.
Και να φανταστείς ότι δεν σε περίμενα.
Ήρθες. Καλωσήρθες!
