Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου
Δεν ήταν τίποτα το μεγάλο.
Ένα χάδι στο μέτωπο, μια ανάσα που έμπλεκε με τη δική σου, ένα άγγιγμα που δεν ζητούσε τίποτα – μόνο να σε νιώσει.
Κι εσύ, έτσι απλά, λύθηκες.
Όχι όπως λυγίζουν τα κλαδιά στις καταιγίδες.
Αλλά όπως ανοίγουν τα παράθυρα την άνοιξη.
Χαμογέλασες μισοκλείνοντας τα μάτια, όπως κάνουν όσοι δεν φοβούνται πια.
Όσοι κατάλαβαν ότι η αγάπη δεν χρειάζεται βροντές και φωνές.
Χρειάζεται μόνο να σε κάνει να ξεχνάς τον κόσμο και να θυμάσαι τον εαυτό σου.
Μια στιγμή που δεν την κυνηγήσατε.
Δεν την χτίσατε.
Σας βρήκε.
Σαν να ήξερε από πάντα ότι εκεί, ανάμεσα σε δάχτυλα και βλέμματα, χωράει όλος ο κόσμος που δεν χωράνε τα λόγια.
Αυτό είναι αγάπη.
Όχι οι υποσχέσεις.
Όχι τα μεγάλα, τα δραματικά, τα υπερβολικά.
Αγάπη είναι να γελάει η ψυχή σου όταν ακουμπάει πάνω στην αλήθεια κάποιου άλλου.
Κι εκείνη τη μέρα, χαμογέλασες όπως χαμογελούν όσοι επιτέλους γύρισαν σπίτι.
