Γράφει ο Δημήτρης Καραμάνος
Τίποτα εύκολο δεν άντεξε στον χρόνο.
Ό,τι ήρθε αβίαστα, έφυγε το ίδιο ήσυχα. Ό,τι σε βρήκε πρόχειρο, σε άφησε ξαφνικά. Ό,τι δεν χρειάστηκε να το παλέψεις, δεν άξιζε να το κρατήσεις. Ό,τι δεν πάλεψε για σένα, δεν άξιζε να το κρατάς.
Γι’ αυτό, γίνε δύσκολο.
Όχι δύσκολος για να παιδέψεις. Δύσκολος για να μην μπορεί να σε πλησιάσει όποιος δεν είναι έτοιμος να μείνει. Δύσκολος, όχι από σνομπισμό, αλλά από αξία. Από αυτοσεβασμό. Από γνώση. Από όλα εκείνα που πλήρωσες για να μάθεις.
Μη φοβάσαι να φανείς απαιτητικός. Να ζητήσεις, να θέλεις, να περιμένεις. Όχι θαύματα. Αλήθεια. Όχι τελειότητα. Παρουσία. Όχι μεγάλα λόγια. Πράξεις.
Οι άνθρωποι που θέλουν κάτι εύκολο, κάτι γρήγορο, κάτι χωρίς κόπο, να μην σε βρίσκουν πια. Να μην χωράνε στην αυλή σου. Να μην έχουν πρόσβαση στον πυρήνα σου. Άσε τους να λένε ότι «δεν ξέρεις τι θες» ή ότι «δυσκολεύεις τα πράγματα». Ναι, τα δυσκολεύεις. Γιατί αξίζεις κάτι που δεν θα ξεθωριάσει στην πρώτη βροχή.
Να θέλεις βάθος. Όχι επιφάνεια. Να ζητάς συνέπεια. Όχι μεγάλα ξεκινήματα με άδοξα τέλη. Να επιλέγεις εκείνους που θα αντέξουν τις σιωπές σου, τα λάθη σου, τις κακές σου μέρες. Όχι εκείνους που σε θέλουν μόνο όταν λάμπεις.
Γίνε δύσκολο για όποιον δεν ξέρει να φερθεί απλά. Για όποιον δεν καταλαβαίνει πως οι άνθρωποι δεν είναι ευκολίες, αλλά ολόκληροι κόσμοι. Που ανοίγουν μόνο σε όσους έχουν τη δύναμη να μείνουν. Να χτίσουν. Να σκουπίσουν σκόνες και να βάλουν ρίζες.
Δεν είναι εγωισμός αυτό. Είναι το τίμημα της εξέλιξης. Όσο πιο πολύ μαθαίνεις ποιος είσαι, τόσο λιγότερο διαπραγματεύεσαι το πώς σε φέρονται. Όσο πιο βαθιά αγαπάς τον εαυτό σου, τόσο πιο σπάνια δίνεις πια «δεύτερες ευκαιρίες» σε ό,τι σου έκοψε φτερά.
Κι αν μείνεις μόνος;
Μείνε. Καλύτερα μόνος, παρά στη φτήνια μιας εύκολης σχέσης.
Καλύτερα μόνος, παρά στο «λίγο» που κάποτε σε τύφλωνε.
Καλύτερα μόνος, μέχρι να έρθει εκείνος που δεν θα τρομάξει από το βάθος σου.
Τίποτα εύκολο δεν άντεξε στον χρόνο.
Γι’ αυτό, γίνε δύσκολο.
Και θα αντέξεις εσύ.
