Γράφει η ALICE
Σε αφήνω πίσω μου, ανάμνηση που δεν θα ήθελα να έχω.
Θα ήθελα να ξυπνήσω ένα πρωί και να μην θυμάμαι, να μην πονάω, να μην δακρύζω το πρωί κοιτάζοντας στον καθρέφτη.
Θα ήθελα απλά να μην σε έχω γνωρίσει. Πόσες πληγές ανοιχτές μου άφησες; Πόσα γιατί βασανίζουν το μυαλό μου καθημερινά, πόσους χωρισμούς βίωσα μαζί σου;
Και πάλι ξανά από την αρχή. Δεν άντεξα άλλο να ζω μαζί σου ξέροντας τι έχεις κάνει.
Πόσες προδοσίες ξεπέρασα και πόσα ψέμματα κατάπια όλα γιατί κατάφερες να με ξεγελάσεις. Ποτέ δεν υπήρξες αυτό που εγώ αγάπησα. Ήσουν ένα ψέμα του μυαλού μου. Ίσως δεν υπήρξες ποτέ. Πονάω ακόμα μια φορά και έχεις το θάρρος να ξαναγυρνάς στον τόπο του εγκλήματος να με αποτελειώσεις.
Αυτή τη φορά όμως δεν θα σου κάνω το χατήρι. Τις έκαψα τις γέφυρες μ’ ακούς;
Δεν βρεις πόρτα ανοιχτή να με ξανατραβήξεις στον πάτο. Σου έδωσα το χέρι μου και σε τράβηξα από την κόλαση και σαν ευχαριστώ με έστειλες να την επισκεφτώ για να δω με τα ίδια μου τα μάτια που γουστάρει να ζει η ψυχή σου.
Και ειλικρινά δεν με πειράζει καθόλου εαν εσύ θες να ζεις δυστυχισμένος και μέσα στο ψέμα. Είναι επιλογή σου που ποτέ δεν την παραδέχτηκες. Δεν σου επιτρέπω πλέον όμως να με τραβάς μέσα σε ένα φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.
Δεν μοιάζω με ότι γνώρισες και με ότι έμαθες να ζεις. Ίσως αυτό το φως μου σε τράβηξε από την αρχή. Ίσως το ζήλεψες και αποφάσισες να το σβήσεις. Ίσως να κατάλαβες πως η ψυχή σου είναι τόσο μαύρη που δεν αντέχει τα φώτα.
Εγώ όμως δεν έχω μάθει να ζω στις σκιές. Φεύγω και σε αφήνω στα σκοτάδια σου λοιπόν. Αυτή τη φορά οριστικά. Κάπου διάβασα όπως όταν φέυγεις κοίτα το φευγιό σου να μην έχει επιστροφή.
Όταν φέυγεις κοίτα να είναι για πάντα!
