Γράφει η Σοφία Δημητρίου
Δεν έχω ανάγκη τα “σ’αγαπώ” σου. Δεν έχω ανάγκη τις λέξεις που λες εύκολα, που πετάς από δω κι από εκεί σαν να μην έχουν βάρος. Γιατί το βάρος δεν είναι στη λέξη, είναι σε αυτό που τη συνοδεύει.
Τα “σ’αγαπώ” σου ήταν πάντα μεγάλα, θορυβώδη, αλλά κενά. Σαν τα πυροτεχνήματα που φτιάχνουν εντυπωσιακές εικόνες, αλλά διαρκούν μόνο λίγα δευτερόλεπτα. Και μετά; Μετά το σκοτάδι.
Δεν θέλω πια τα λόγια σου. Θέλω τις πράξεις που ποτέ δεν έκανες. Θέλω την παρουσία σου στις στιγμές που σε χρειαζόμουν και δεν ήσουν εκεί. Θέλω το χέρι σου να με κρατά όταν όλα γύρω έπεφταν. Αλλά εσύ; Εσύ δεν ήσουν ποτέ εκεί.
Κράτα τα “σ’αγαπώ” σου, κάν’ τα ό,τι θες. Γράψ’ τα σε χαρτιά, πέταξέ τα στον αέρα, δώσ’ τα σε κάποιον άλλο που ίσως να μην ξέρει την πραγματική τους αξία. Γιατί εγώ έμαθα. Έμαθα να μη μετράω τις λέξεις, αλλά τις στιγμές.
Στις στιγμές σου, ήσουν πάντα απών. Στα δύσκολα, έλειπες. Στα εύκολα, ήσουν απλά περαστικός. Τα “σ’αγαπώ” σου ήταν σαν τα φύλλα του φθινοπώρου, που πέφτουν εύκολα, αλλά δεν κρατούν ποτέ ρίζες.
Δεν χρειάζομαι τα “σ’αγαπώ” σου πια. Δεν με αφορούν. Γιατί έμαθα να λέω τα δικά μου χωρίς φωνές, χωρίς τυμπανοκρουσίες, με πράξεις που μένουν και δεν ξεθωριάζουν. Και το σπουδαιότερο; Έμαθα να τα λέω πρώτα στον εαυτό μου.
Οπότε κράτα τα δικά σου. Κάν’ τα ό,τι θες. Γιατί τα δικά μου “σ’αγαπώ” είναι για αυτούς που ξέρουν να μένουν. Και εσύ, δεν ήξερες ποτέ.
