Γράφει ο Πάνος Θεοδώρου
Έρωτας, αγάπη και ανείπωτα «για πάντα».
Όλα αυτά που λέμε εύκολα όταν καίει το μέσα μας και τα ξεχνάμε όταν αρχίζει να ζητάει ευθύνη.
Γιατί ο έρωτας είναι φλόγα.
Σε πιάνει από το λαιμό, σε τραβάει κοντά, σε κάνει να πιστεύεις πως αυτό είναι, εδώ τελειώνει το παιχνίδι. Δεν σκέφτεσαι, δεν μετράς, δεν κρατάς απόσταση. Μπαίνεις μέσα και καίγεσαι. Κι αυτό είναι το ωραίο του.
Η αγάπη όμως δεν είναι έτσι.
Η αγάπη μένει όταν η φλόγα χαμηλώσει. Όταν φύγει ο ενθουσιασμός και μείνει η καθημερινότητα. Εκεί που δεν υπάρχουν μεγάλα λόγια, αλλά μικρές πράξεις. Εκεί που δεν σε κρατάει η ένταση, αλλά η επιλογή.
Και τα «για πάντα»;
Τα «για πάντα» είναι το πιο μεγάλο ψέμα όταν τα λες εύκολα. Δεν είναι υπόσχεση. Είναι ευθύνη. Δεν λέγεται τη στιγμή που όλα είναι τέλεια. Λέγεται όταν ξέρεις τι έχεις απέναντί σου και πάλι επιλέγεις να μείνεις.
Αλλιώς, μην το λες.
Κράτα το για σένα. Μην το πετάς σαν να μην κοστίζει.
Γιατί κάθε «για πάντα» που δεν αντέχει, αφήνει πίσω του ένα «μέχρι εδώ» που πονάει περισσότερο απ’ όσο αν δεν το είχες πει ποτέ.
Εγώ δεν θέλω άλλα μεγάλα λόγια.
Δεν θέλω άλλες υποσχέσεις που ακούγονται σωστά αλλά δεν αντέχουν στο χρόνο. Θέλω κάποιον που να ξέρει τι σημαίνει να μένεις. Να μην φεύγει όταν δυσκολεύει. Να μην ψάχνει εύκολες εξόδους.
Γιατί έρωτας είναι να καίγεσαι.
Αγάπη είναι να μένεις.
Και το «για πάντα»… είναι να αντέχεις και τα δύο.
Όχι για λίγο.
Όχι μέχρι να περάσει.
Αλλά όσο κρατάς ακόμα αλήθεια μέσα σου.
