Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Καμιά φορά ακούς μια είδηση και παγώνει το αίμα σου, ανατριχιάζεις ολόκληρος και σκέφτεσαι πως δεν είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα στον κόσμο.
Θυμάμαι όταν ήμουν 14 χρονών, με όνειρα μεγαλύτερα από το μπόι μου και μια καρδιά σκέτη αγκινάρα, αγαπούσα όλο τον κόσμο, ερωτευόμουν κάθε ώρα και ήμουν ανέκαθεν ερωτευμένη με τον έρωτα. Θαρρείς και αν δεν ήμουν ερωτευμένη για λίγο θα τελείωνε η ζωή μου. Γελούσα πολύ τότε -και τώρα, τραγουδούσα, έπαιζα, έβγαινα. Είχα και τα μαθήματά μου, τους καθηγητές μου, τους φίλους μου , την οικογένεια μου. Τα είχα όλα δεν μου έλειπε τίποτα. Όπως και σε κάθε παιδί σε αυτή την ηλικία εκεί έξω.
Και ανοίγω την τηλεόραση κάποια στιγμή, έπινα καφέ με την μητέρα μου και συζητούσαμε για την δουλειά που θα ξεκινήσω σε λίγο. Και σε μία στιγμή, σε μία μόνο στιγμή πάγωσε όλο μου το είναι. Ένα κοριτσάκι λέει, 14 χρονών, έπεσε μπροστά από τον ηλεκτρικό. Αυτοκτονία δηλώνουν οι αρχές.
Πάγωσα. Το μυαλό μου άρχισε να παίρνει ανάποδες στροφές, η τηλεόραση αναφερόταν σε σεξουαλική παρενόχληση, άλλο κανάλι μιλούσε για το ίδιο πράγμα με διαφορετική αιτιολόγηση, ερωτική απογοήτευση το δήλωναν εκεί. Και εγώ άκουγα τα μισά, προσπαθούσα να ξεθολώσω, να καταλάβω τι είχα μόλις ακούσει.
Σε απογοητεύσαμε, όλοι μας, εσένα μικρό εφηβάκι που είχες όλη την ζωή μπροστά σου και σε μία δύσκολη στιγμή πήρες την ύστατη απόφαση. Σε απογοητεύσαμε γιατί δεν σε φροντίσαμε, δεν σε προσέξαμε, δεν προνοήσαμε.
Σε απογοήτευσε η κοινωνία που δεν ασχολείται με τον διπλανό της, παρά μόνο αν την αφορά άμεσα. Σε απογοήτευσε η παιδεία, που δεν προνοεί να μάθει στα παιδιά τα βασικά για την επιβίωση τους σε τούτο τον δύσκολο και σκληρό κόσμο. Δεν τους παρέχει γνώση, δεν τους παρέχει βοήθεια, τα μαθαίνει τα προβλεπόμενα και έπειτα τα πετάει στα βαθιά και τους φωνάζει από μακριά κολύμπα.
Και εσύ μικρό μου εφηβάκι προσπάθησες να κολυμπήσεις, κάτω από δύσκολες συνθήκες. Κάτω από κύματα απειλητικά, που ολοένα πλησίαζαν να σε καταπιούν. Δεν σε ήξερα, μα θα μπορούσα να είμαι εγώ στη θέση σου ή η κολλητή μου ή οποιοδήποτε κορίτσι στην ηλικία σου που δεν ξέρει, δεν έχει εμπειρίες, δεν μπορεί να προφυλαχθεί.
Έχουμε μάθει να δίνουμε βάση στις πανελλήνιες, στις σπουδές, στο εισόδημα και ξεχάσαμε μικρό μου εφηβάκι ότι για να υπάρξουν όλα αυτά πρέπει πρώτα να υπάρξει η ζωή. Ξεχάσαμε πως για να έχουμε ένα μέλλον πρέπει να υπάρξει το παρόν, να του δώσουμε βάσεις γερές και ανθρώπους υγιείς.
Παραμελήσαμε μικρό μου εφηβάκι την ψυχική υγεία, την δική σου, την δική μου, όλου του κόσμου. Την βάλαμε στην άκρη και είπαμε πως θα τα καταφέρουμε. Η κοινωνία η ίδια είπε, παιδιά είναι μωρέ, τι προβλήματα να έχουν, και άφησε στην άκρη τον σχολικό ψυχολόγο που είναι απαραίτητος πλεόν.
Σε απογοητεύσαμε μικρό μου εφηβάκι. Εμείς, η κοινωνία στο σύνολό της. Εμείς σου στρώσαμε τον δρόμο προς εκείνες τις γραμμές. Εμείς σου χαράξαμε πορεία. Όποιος κι αν ήταν ο λόγος που οδηγήθηκες σε αυτή την πράξη, ότι κι αν είχες στο έφηβο κεφαλάκι σου εκείνη την στιγμή θα μπορούσαμε να σε έχουμε γλυτώσει. Αν παρατηρούσαμε λίγο καλύτερα. Αν προσέχαμε λίγο παραπάνω το μέλλον αυτού του τόπου.
Συγγνώμη, μικρό μου εφηβάκι, συγγνώμη που δεν μπορέσαμε να σε προστατεύσουμε!
