Γράφει η Κική Γ.
Κατά περιόδους δενόμαστε με ανθρώπους, πράγματα, καταστάσεις. Υπάρχουν φορές, που ένας άνθρωπος μας “καλύπτει” απόλυτα και ζούμε μαζί του υπέροχες στιγμές.
Κάνουμε όνειρα και σκέψεις μακρινές και όλα φαντάζουν ιδανικά.
Άλλες πάλι φορές, ένα αυτοκίνητο, ένα ρούχο, ένα αξεσουάρ, ένα διακοσμητικό αντικείμενο, γίνεται το αγαπημένο μας και δεν μπορούμε να το αποχωριστούμε.
Όλα τέλεια, μέχρι να έρθει εκείνη η “μαύρη” ώρα που η σχέση μπορεί να χαλάσει ή θα διαλυθεί, το ίδιο
και το οποιοδήποτε “δικό” μας πράγμα.
Εκεί, η πρώτη ίσως – χωρίς πολλή σκέψη απόφαση μας – είναι να καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια, να το επαναφέρουμε στην πρότερη του μορφή.
Πολλές οι επιδιώξεις, ο αγώνας, το ψυχικό κόστος, τα χρήματα, ο κόπος και το αποτέλεσμα πάντα αμφίβολο.
Τίποτα δεν πρόκειται να ξαναγίνει όπως ήτανε. Πάντα στο εξής, τα κομμάτια θα είναι κολλημένα και με κάποια αιτία θα ξεκολλάνε και πάλι από την αρχή.
Μια ατέρμονη κατάσταση δίχως τέλος. Όταν κάτι τελειώσει ή σπάσει, καλό θα ήταν να το αποχαιρετούμε. Μικρότερο το όποιο κόστος σε κάθε περίπτωση.
Θα στεναχωρηθούμε ίσως στην αρχή και τελείωσε.
Στην πορεία, και λύση θα βρεθεί και κάτι άλλο θα το αντικαταστήσει. Μια γλυκιά ανάμνηση θα μας γεμίζει όμορφα συναισθήματα και εικόνες και μέχρι εκεί. Η ζωή προχωράει, άλλες συνθήκες – προοπτικές και ανάγκες δημιουργούνται, και όλα καλά.
Δεν υπάρχει κανένας λόγος, μια ζωή να βλέπουμε σπασμένα κομμάτια. Ας τα θυμόμαστε όλα απλά, στην καλύτερη τους στιγμή και μορφή. Αυτό είναι το πιο υγιές και το καλύτερο εφόδιο για να αλλάξουμε σελίδα και να προχωρήσουμε. Κανένας άλλωστε και τίποτα, ούτε ζει, ούτε κρατά αιώνια.
Το “για πάντα μαζί” ερμηνεύεται με πολλούς τρόπους και σίγουρα έχει διαφορετική ημερομηνία λήξης τόσο για τους ανθρώπους όσο και για τα αντικείμενα.
