Γράφει ο Δημήτρης Καραμάνος
Ξέρεις, υπάρχουν στιγμές που η ζωή μοιάζει με μια ατέλειωτη λίστα από “πρέπει”. Πρέπει να είμαι δυνατός. Πρέπει να φανώ σωστός. Πρέπει να κρατηθώ, να μη λυγίσω, να μη δείξω τι νιώθω.
Κι ύστερα έρχεσαι εσύ.
Με ένα βλέμμα, με μια κίνηση, τα ανατρέπεις όλα. Όλα αυτά τα “πρέπει” που με κρατούσαν δέσμιο, τα διαλύεις. Τα κάνεις να μοιάζουν μικρά, ασήμαντα, γελοία μπροστά σε αυτό που νιώθω όταν σε κοιτάζω.
Σε κοιτάζω, και δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Μόνο εσύ και όλα όσα θέλω. Όχι γιατί πρέπει, όχι γιατί μου το επιβάλλει κάποιος, αλλά γιατί είσαι εσύ. Γιατί, όσο κι αν προσπαθώ να κρατήσω τον έλεγχο, δεν μπορώ. Σε θέλω όπως θέλει η φωτιά τον αέρα, όπως θέλει η θάλασσα τον ορίζοντα.
Δεν ξέρω πώς το κάνεις. Πώς με κάνεις να ξεχνάω όλους τους κανόνες, όλους τους φόβους μου, όλες τις ανασφάλειες. Πώς με κάνεις να νιώθω ότι μπορώ να είμαι αληθινός, χωρίς να με νοιάζει τίποτα άλλο.
Κι ίσως αυτό είναι ο έρωτας. Να σε κοιτάζω και να μην έχω καμία ανάγκη να προσαρμοστώ, να συμμορφωθώ, να κρατήσω άμυνες. Να θέλω μόνο εσένα, ελεύθερα, αληθινά.
Τα “πρέπει” μου κάποτε με καθόριζαν. Τώρα, όταν σε κοιτάζω, δεν υπάρχουν πια. Υπάρχεις μόνο εσύ. Και όλα τα “θέλω” που δεν φοβάμαι πια να διεκδικήσω.
