Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Σε ευχαριστώ που είσαι φίλη μου, λοιπόν. Σε ευχαριστώ που μέσα από τις στεναχώριες μου, τις μπόρες μου, τις καταιγίδες μου, τις ατέλειωτες ώρες βουτηγμένες στο κλάμα και την απελπισία μου έδινες δύναμη να συνεχίζω. Μέσα από τη μιζέρια της ρουτίνας μου, έβρισκες έναν ξεχωριστό λόγο τη φορά να πάω παρακάτω.
Σε ευχαριστώ που ποτέ δε τόνισες τα λάθη μου παρά μόνο κατάφερνες να τα ξεπερνάς βοηθώντας και εμένα να μη τα ξανά κάνω. Ευχαριστώ που φρόντισες μέσα από τις λέξεις σου να με κανείς καλύτερο άνθρωπο και μέσα από τα δικά σου μάτια να βλέπω το κόσμο διαφορετικά. Ευχαριστώ που παρόλο την απόσταση που μας χώρισε ξαφνικά, έμεινες δίπλα μου σα να μην έφυγα ποτέ.
Ευχαριστώ που δε σταμάτησες να επιμένεις στιγμή στη λέξη φιλία, σα να είναι οικογένεια και τη φτάσαμε να μετράει είκοσι επτά ολόκληρα χρόνια γεμάτα απ όλα με θεμέλια γερά και βάσεις σωστές που θα μείνουν ακόμα πολύ..
Σε ευχαριστώ που δε ξεστόμισες ποτέ «στα έλεγα εγώ» και επούλωνες τις πληγές μου με ένα «θα το περάσουμε και αυτό» και τελικά το περνούσαμε, μαζί, σα μια γροθιά, ενωμένες, φτιαγμένες από την ίδια δυνατή πάστα.
Σε ευχαριστώ που μοιραστήκαμε κάποτε το ίδιο θρανίο, τις ίδιες παρέες, τα ίδια ρούχα, την ίδια τσάντα εξόδου στις βραδινές περιπλανήσεις μας και εκείνο το κουλούρι ένα πρωινό Παρασκευής επειδή είχα ξεχάσει τα χρήματα στο τραπεζάκι του σαλονιού.
Σε ευχαριστώ που έχουμε φτάσει μέχρι εδώ μεγαλώνοντας μαζί. Που έχουμε κλάψει παρέα, έχουμε γελάσει αμέτρητες φορές, έχουμε πέσει και σηκωθεί άλλες τόσες, που μοιραστήκαμε τα πιο μεγάλα μυστικά και τα πιο τρέλα μας όνειρα, που ερωτευτήκαμε, παντρευτήκαμε, κάναμε οικογένεια, τη μεγαλώσαμε και οι κλήσεις μου έχουν ακόμα το όνομα σου μετρώντας ώρες χαλάρωσης στο ακουστικό.
Γι αυτά και αλλά τόσα που θα έρθουν, αξίζεις το τίτλο της καλύτερης φίλης που θα μπορούσα να έχω!
