Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Πώς το κατάφερες, μωρέ;
Πώς κατάφερες να πέσεις τόσο χαμηλά στα μάτια μου;
Δεν σου ‘χε περάσει ποτέ απ’ το μυαλό πως κάποτε σε κοίταζα σαν κάτι πολύ πάνω απ’ το ανθρώπινο;
Σαν κάτι που λάμπει από μέσα.
Σαν κάτι που δεν ακουμπιέται εύκολα, δεν μιλιέται απλά, δεν ξεχνιέται.
Κι όμως, τα κατάφερες.
Με ψέματα που έντυσες με αλήθειες.
Με σιωπές που τις βάφτισες «σεβασμό».
Με βλέμματα που έκοβαν και δεν ένιωθαν τύψεις.
Δεν ήθελα κάτι σπουδαίο.
Ήθελα κάτι τίμιο.
Να σε κοιτάζω και να μην χρειάζεται να εξηγώ.
Να νιώθω περήφανη που διάλεξα εσένα, όχι να μετανιώνω μέρα με τη μέρα.
Ξέρεις τι με πονάει πιο πολύ;
Όχι η απώλεια σου.
Αλλά η πτώση σου.
Η εικόνα σου, όπως γκρεμιζόταν μέσα μου.
Κι εγώ να μην μπορώ να κάνω τίποτα, μόνο να στέκομαι απέναντι και να βλέπω.
Γιατί είχες τα πάντα στα χέρια σου.
Τον σεβασμό μου, την εμπιστοσύνη μου, την πίστη μου.
Κι εσύ τα έπνιξες στο πρώτο σου βόλεμα.
Στην πρώτη σου ευκολία.
Στην πρώτη φορά που έπρεπε να σταθείς και δεν το έκανες.
Οπότε ναι, έπεσες.
Αλλά μην ξεγελιέσαι.
Δεν σε έριξα εγώ.
Μόνος σου κατέβηκες.
Κι εγώ απλώς σταμάτησα να σε βλέπω ψηλά.
