Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Σε μια καλοφτιαγμένη ευτυχία, με σενάριο και σκηνοθεσία, αφημένοι και οι δυο.
Με πλήγωσες, σε πλήγωσα και τώρα που είμαστε στα ίσα, τι κάνουμε;
Πες μου!
Τι κάνουμε; Για πόσο και κοιτάμε ο ένας τον άλλο από την κλειδαρότρυπα και θα περιμένουμε μια κίνηση;
Κι όσο δεν την κάνουμε την κίνηση εμείς, περιμένουμε να την κάνει η ζωή;
Δεν ελπίζω, πιστεύω.
Δεν αρνούμαι να δεχτώ το τέλος, ξέρω πως δεν έχει έρθει.
Ένα διάλειμμα ακόμα κάνουμε. Μια ανάπαυλα να μαζέψουμε τα κομμάτια μας. Να μαζέψουμε τις πληγές μας. Ένα διάλειμμα ακόμα είμαστε από το πείσμα, τον εγωισμό και την ψευτοπερηφάνια μας.
Ένα διάλειμμα από σιωπές. Ένα διάλειμμα από άηχα δάκρυα. Ένα διάλειμμα από “κατηγορώ”.
“Γιατί με πονάς;” σε είχα ρωτήσει μια μέρα.
“Όσο πονάω, θα πονάς” μου είχες πει.
Και τώρα που πονάμε και οι δυο τι γίνεται; Πού θα σταματήσουμε; Σε ποιο σημείο θα βάλουμε τελεία;
Πονάει το κορμί μου μακριά σου. Πονάει κάθε μου σημείο που δεν άγγιξες ούτε σήμερα. Πονάει η αγκαλιά που δεν με πήρες. Πονάει γιατί κανείς δεν είναι εσύ και καμιά δεν είναι εγώ.
Γιατί μέχρι εκείνο το “Τι κάνεις κοριτσάκι..” οι μέρες και οι νύχτες θα είναι δανεικές. Δεν θα έχουν μυρωδιά, γεύση και αίσθηση.
Γιατί μέχρι να γυρίσεις, δεν θα έχει μαγεία η ζωή!
