Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Μου τη σπάει ο ευαίσθητος άνθρωπος.
Αυτός που δείχνει αγάπη και ενδιαφέρον για τους άλλους.
Ποιος είσαι εσύ ρε κύριε, που μου χαλάς την πιάτσα;
Ποιος είσαι εσύ που τολμάς να νοιάζεσαι τους άλλους;
Εκεί έξω φυσά αδιαφορία, κακία, αγνωμοσύνη και ωχαδερφισμός .
Επιπλέουν μόνο οι αναίσθητοι και οι ασυνείδητοι.
Τους άλλους, τους τρώει η μαρμάγκα.
Τους κολλάνε την ετικέτα του “καλού παιδιού” και τους κατασπαράζουν.
Γιατί ρε φίλε να είσαι διαφορετικός;
Με χαλάς, δεν το καταλαβαίνεις ;
Και επειδή δεν αντέχω να σε βλέπω να λάμπεις (από καλοσύνη), θα σε τσακίσω.
Θα βγάλω πάνω σου όλα τα άσχημά μου.
Γιατί; Γιατί σε σένα (και σε όσους μοιάζουν με εσένα) μπορώ!
Βλέπεις, εσύ έχεις ακόμη φιλότιμο.
Είσαι ακόμη άνθρωπος. Πού ακούστηκε;
Τολμάς να έχεις καλή καρδιά, σε ένα κόσμο που ολοένα και σαπίζει;
Μέγα σφάλμα.
Δεν βλέπεις γύρω σου; Βλέπεις αληθινό νοιάξιμο;
Όλοι την βολή τους κοιτάνε. Όλοι σε αγαπάνε όσο και όταν τους βολεύει.
Τα πάντα έχουν ημερομηνία λήξεως.
Ποιες αξίες και ποια ιδανικά;
Μην με κάνεις να γελάσω τώρα.
Εδώ πεθαίνουν άνθρωποι άδικα και κανείς δεν έχει το θάρρος να πει “έφταιξα, συγγνώμη”.
Γίνονται δολοφονίες, κακοποιήσεις παιδιών, βιασμοί και πέρα βρέχει.
Τι θα φάμε τι πιούμε και πού (ή πώς) θα διασκεδάσουμε είναι το θέμα.
Άντε λοιπόν τι περιμένεις; Γίνε και εσύ ένας από αυτούς!
Τι; Δεν μπορείς; Νοιάζεσαι;
Α, εσύ δεν βάζεις μυαλό με τίποτα!
Πόσα χαστούκια θα φας ακόμη για να γίνεις σκληρός;
Πόσες πικρές, πόσες απογοητεύσεις θα νιώσεις στο πετσί σου για να «μάθεις» να μην σε νοιάζει τίποτα;
Θα σε κάνω «πέτρα» . Να μην μπορεί τίποτα να σε αγγίξει .
Να βλέπεις δίπλα σου ανθρώπους να υποφέρουν και να μην σε νοιάζει .
Θα σε κάνω να ξεχειλίζεις από σκληρότητα.
Ναι εσένα, που κάποτε νοιαζόσουν πολύ.
Έννοια σου, λίγο ακόμη θες.
Θα φροντίσω εγώ για αυτό, να το θυμάσαι.
Με αγάπη
Η («αγγελικά πλασμένη») κοινωνία!
