Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Πόσο την ξέρεις τελικά;
Πιστεύεις πως την έχεις δει γυμνή, επειδή απλά έβγαλε τα ρούχα της;
Μήπως στη γύμνια της αυτή, είδες τα όνειρά της;
Μήπως διάβασες τον πόνο της;
Μήπως έμαθες μέσα απο το κορμί της τι είναι αυτό που της ραγίζει την καρδιά;
Τι είναι αυτό που την κάνει και κλαίει;
Ποιο είναι το πάθος της;
Πως αντιδρά στο λάθος της;
Πες μου λιγάκι για τα όνειρά της;
Τι ξέρεις για εκείνη;
Τίποτα.
Τίποτα.
Τίποτα.
Γιατί δεν έψαξες ποτέ να μάθεις.
Γιατί δεν σε ένοιαξε ποτέ.
Η γύμνια του κορμιού, είναι του κορμιού!
Άλλο πράγμα η ψυχή φίλε μου.
Γιατί ξέρεις, η ψυχή είναι το σπίτι της και θέλει προσπάθεια για να μπεις.
Έχει κλειδί και κλειδαριά, δύσκολη ν’ανοίξει.
Αν καταφέρεις όμως να μπεις, δεν θα φύγεις ποτέ.
Πάντα θα είσαι εκεί μέσα, είτε σαν εκείνος που αγάπησε, είτε σαν εκείνος που σιχάθηκε.
Δική σου η επιλογή.
