Γράφουν οι MaGio
Εκείνος
Πιστεύετε στο κάρμα, στην μοίρα, στο πεπρωμένο;
Εγώ ομολογώ κάποτε ήμουνα δύσπιστος…
Μέχρι που έπεσα επάνω της!
Δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο, εκτός από κάρμα, αυτό που μου συμβαίνει, σκέφτηκα.
Δεν γίνεται να βλέπεις έναν άνθρωπο για πρώτη σου φορά και να αισθάνεσαι πως τον γνωρίζεις από την σύλληψη σου, από την γέννηση σου, από την πρώτη ανάσα σου.
Δεν είναι δυνατόν να κοιτάζεις πρώτη φορά δυο μάτια και να βλέπεις σε αυτά τόση ζεστασιά και οικειότητα.
Δεν έχει άλλη εξήγηση το ότι ακούς μια φωνή πρώτη σου φορά και να σου ηρεμεί την ψυχή σου, λες και μιλάει γλυκά η μάνα στο μωρό της.
Δεν μπορεί να κάθεσαι πρώτη φορά απέναντι σε κάποια και να είναι σαν να έχει γίνει αυτό χιλιάδες άλλες πιο πριν.
Να αγκαλιάζεις κάποια και να νιώθεις σπίτι σου.
Να πρώτο – φιλάς τα χείλη κάποιας και να νιώθεις πως φιλάς ότι πιο γνώριμο υπάρχει.
Να ανταμώνουν οι ματιές σας κι εσύ να καίγεσαι από επιθυμία κι από έρωτα. Σαν να το γνωρίζεις αυτό το βλέμμα και να έχεις καεί από πάντα. Σαν να ήρθες σε αυτόν τον κόσμο για αυτό ακριβώς κάψιμο.
Κάρμα είναι, κι άλλη λογική εξήγηση εγώ δεν έχω.
Εκείνη
Σε κάποιες περιπτώσεις, ο τρόπος που συναντάς έναν άνθρωπο δεν εξηγείται.
Χίλιους δρόμους κι αν έχεις περπατήσει τα βήματα σου θα σε οδηγήσουν πάνω του.
Χίλιους ανθρώπους κι αν έχεις συναντήσει στα μάτια του θα βρεις το λιμάνι σου.
Αγρίμι, πότε ανέκφραστο, πότε εξαγριωμένο θα είσαι μέχρι η ηρεμία του να σε καθηλώσει.
Δεν μπορώ να βρω λέξεις για να το περιγράψω. Όταν το νιώσεις σίγουρα θα το καταλάβεις.
Όλα απλά θα συμβαίνουν. Με μία ροή ανεξήγητη. Αβίαστα, ακούραστα, χωρίς κόπο, χωρίς προσπάθεια, αλλά το σημαντικότερο, χωρίς πόνο.
Δεν θα πονάς τότε.
Κι αυτό είναι που θα σε ξαφνιάσει.
Θα λυτρωθείς από ότι σε καθήλωνε, απελευθερωμένη στη ζωή που πάντα σου άξιζε.
Να ζεις αυτό που πάντα σου ‘ πρεπε.
Είναι ωραία η ροή.
Είναι ωραίο να συναντάς το πεπρωμένο σου.
Μπορεί να περνάς δίπλα του και να μην το ξέρεις.
Μπορεί ακόμα και να προσπαθήσετε να κρυφτείτε ο ένας απ’ τον άλλο .
Στην ίδια κρυψώνα θα καταλήξετε!
Δε γλιτώνετε!
