Γράφει η Χατζηγιάννη Αντωνία
Οι μεγάλοι έρωτες δεν φρενάρουν, μάτια μου. Δεν μπαίνουν σε πλαίσια, δεν μετριούνται, δεν τιθασεύονται. Έρχονται όταν έχεις πάψει να τους περιμένεις και σε ταρακουνούν ολόκληρο. Σου θυμίζουν πως η ζωή μπορεί να είναι και όμορφη – κι ας σε πλήγωσε άπειρες φορές πριν. Ένας μεγάλος έρωτας είναι πάντα ένα «ξαφνικά». Ένα «μα πώς γίνεται;» κι ένα «δεν θέλω να τελειώσει ποτέ».
Δεν χρειάζεται πολλά. Μια ματιά, μια αγκαλιά, ένα φιλί. Μερικές στιγμές που χωρούν ολόκληρο το σύμπαν. Αυτές οι στιγμές που δεν θες να εξηγείς, μόνο να ζεις. Εκεί όπου τα λόγια περισσεύουν και τα βλέμματα λένε όσα δεν χωρούν στο στόμα. Εκεί καταλαβαίνεις πως ό,τι κι αν έζησες πριν ήταν απλώς προπόνηση για να φτάσεις εδώ.
Ο μεγάλος έρωτας δεν σε λυπάται. Θα σε κάψει και θα σε γιατρέψει την ίδια στιγμή. Θα σε κάνει να νιώσεις ζωντανός, αλλά και να φοβηθείς για το πόσο βαθιά μπορείς να νιώσεις. Θα σε κάνει να ξαναπιστέψεις, να αφήσεις κάτω τις άμυνες, να γίνεις παιδί μες στη φωτιά. Και κάπου εκεί, ανάμεσα στο κάψιμο και στη δροσιά, θα καταλάβεις τι σημαίνει «μαζί».
Γιατί το «μαζί» δεν είναι λέξη. Είναι κατάσταση. Είναι ο τρόπος που σε κοιτά, που σε αγγίζει, που σε καταλαβαίνει χωρίς να χρειάζεται να μιλήσεις. Είναι το χέρι που βρίσκει το δικό σου στο σκοτάδι, το χαμόγελο που σου θυμίζει γιατί άξιζε να περιμένεις.
Οι μεγάλοι έρωτες δεν τελειώνουν, ακόμα κι αν κάποτε αλλάξουν μορφή. Ζουν μέσα στη μνήμη, μέσα στο σώμα, μέσα στο δέρμα. Είναι εκεί, σαν φλόγα που δεν σβήνει, όσο κι αν φυσήξει ο χρόνος.
Γιατί οι μεγάλοι έρωτες, μάτια μου, δεν φρενάρουν. Μόνο καίνε. Και φωτίζουν.
