Γράφει o Max McGrath
«Ο πιο δύσκολος δρόμος, είναι να ξεχάσεις κάποιον που αγάπησες». Δεν είναι μία φράση που την πετάς έτσι, για να γεμίσεις ένα κείμενο ή για να πεις κάτι «βαρύ». Είναι από αυτές που κουβαλάνε βάρος, από αυτές που αν τις πεις δυνατά, κάπως βαραίνει και το δωμάτιο γύρω σου. Γιατί όποιος έχει αγαπήσει αληθινά, ξέρει. Δεν το έμαθε μέσα από βιβλία παιδικά, ούτε από τις ταινίες. Το έζησε. Και το κουβαλάει.
Ξεκινάς πάντα με την αυταπάτη ότι θα τα καταφέρεις εύκολα. Λες «Εντάξει, θα περάσει κι αυτό». Λες «Ο χρόνος γιατρεύει». Λες «Θα βρω κάτι άλλο, κάποιον άλλον, θα γεμίσει το κενό». Λες πολλά… Λες ό,τι μπορείς για να «πείσεις» τον εαυτό σου ότι δεν είναι τόσο βαθύ όσο φαίνεται. Αλλά είναι.
Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ο άλλος. Δεν είναι καν η απουσία του. Το πρόβλημα είναι όλα όσα άφησε πίσω του. Τα μικρά, τα ασήμαντα, αυτά που δεν πιάνουν χώρο σε φωτογραφίες αλλά καταλαμβάνουν ολόκληρες μέρες και αναμνήσεις μέσα σου. Ένα τραγούδι που έπαιζε στ’ αμάξι. Ένας δρόμος που περάσατε το βράδυ χωρίς λόγο. Μία «Καληνύχτα» που ειπώθηκε με έναν τρόπο που δεν επαναλήφθηκε ποτέ. Και κάπως έτσι, δεν ξεχνάς τον άνθρωπο, αλλά προσπαθείς να ξεχάσεις έναν ολόκληρο κόσμο. Κι εκεί αρχίζει πραγματικά ο πιο δύσκολος δρόμος.
Γιατί δεν υπάρχει οδηγός. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Δεν υπάρχει κάποιος που θα σου πει «Έτσι πρέπει να το κάνεις». Ο καθένας τον περπατάει όπως μπορεί. Άλλος τρέχει, άλλος σέρνεται, άλλος δουλεύει με τις ώρες στη δουλειά, άλλος παίρνει τ’ αμάξι και κάνει πώς προχωράει αλλά στην ουσία κάνει κύκλους. Υπάρχουν μέρες που ξυπνάς και λες «Είμαι καλά». Και το πιστεύεις. Πας για καφέ, γελάς, μιλάς, κάνεις σχέδια. Και μετά, χωρίς προειδοποίηση, κάτι σπάει μέσα σου. Ένα άρωμα που πλανάται στον αέρα, χωρίς να είναι καν δικό του, αλλά σου τον θυμίζει. Και πέφτεις πάλι στην αρχή.
Κι εκεί είναι που καταλαβαίνεις ότι δεν έχει κριθεί τίποτα ακόμα. Υπάρχει μόνο το «Σήμερα ήταν λίγο πιο εύκολο από τις άλλες φορές». Ή «Σήμερα δεν άντεξα». «Σήμερα είμαι λίγο καλύτερα μα όχι καλά».
Οι άνθρωποι γύρω σου δεν βοηθάνε πάντα. Άλλοι βαριούνται να σε ακούν, άλλοι σου λένε τα ίδια και τα ίδια. «Προχώρα», «δεν άξιζε», «υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές». Λες και η καρδιά λειτουργεί με λογική. Λες και μπορείς να πατήσεις ένα κουμπί και να πεις «τέλος, δεν σ’ αγαπάω». Αν ήταν έτσι, κανείς δεν θα πονούσε.
Αλλά η αλήθεια είναι ότι συνεχίζεις να αγαπάς κάποιον ακόμα κι όταν δεν υπάρχει στη ζωή σου. Ακόμα κι όταν σε πλήγωσε. Ακόμα κι όταν ξέρεις ότι δεν υπάρχει επιστροφή. Και αυτό είναι που σε διαλύει λίγο-λίγο.
Γιατί δεν μπορείς να θυμώσεις όσο θα έπρεπε. Δεν μπορείς να τον μισήσεις πραγματικά. Κάπου μέσα σου υπάρχει ακόμα εκείνο το κομμάτι που τον δικαιολογεί. Που λέει «ίσως δεν μπορούσε αλλιώς». Που ψάχνει μια εξήγηση για να μην πονάει τόσο.
Και κάπως έτσι, γίνεσαι εσύ ο εχθρός του εαυτού σου.
Προσπαθείς να ξεχάσεις και ταυτόχρονα κρατιέσαι από τις αναμνήσεις σαν να είναι το τελευταίο πράγμα που σου έμεινε. Λες «φτάνει» και μετά πας και κοιτάς παλιές συνομιλίες. Λες «δεν με νοιάζει» και μετά πιάνεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται αν είναι καλά.
Αυτός είναι ο δρόμος. Γεμάτος αντιφάσεις. Με αντιφάσεις πώς να ησυχάσεις.
Και δεν είναι όμορφος. Δεν έχει τη φυσικότητα όταν τον ζεις. Έχει αϋπνίες. Έχει εκείνα τα βράδια που κοιτάς το ταβάνι και δεν καταλαβαίνεις γιατί πονάς ακόμα. Έχει στιγμές που ντρέπεσαι για το πόσο πολύ σε επηρέασε ένας άνθρωπος.
Αλλά να σου πω κάτι που ίσως δεν σου αρέσει να ακούσεις; Δεν είναι αδυναμία.
Είναι απόδειξη ότι αγάπησες πραγματικά.
Σε έναν κόσμο που οι περισσότεροι φοβούνται να δεθούν, που κρατάνε αποστάσεις, που παίζουν παιχνίδια για να μην εκτεθούν, το να έχεις αγαπήσει έτσι είναι σπάνιο. Και πληρώνεται. Δεν υπάρχει τρόπος να το αποφύγεις.
Ο πιο δύσκολος δρόμος δεν είναι να ξεχάσεις κάποιον. Είναι να αποδεχτείς ότι ίσως δεν θα τον ξεχάσεις ποτέ με τον τρόπο που φαντάζεσαι.
Όχι γιατί θα πονάς για πάντα το ίδιο. Αλλά γιατί θα μείνει κάπου μέσα σου. Θα αλλάξει μορφή, θα μικρύνει, θα γίνει μια ανάμνηση, αλλά δεν θα σβήσει εντελώς.
Και εκεί κάπου αρχίζει η πραγματική ωριμότητα.
Όταν σταματάς να παλεύεις να διαγράψεις και αρχίζεις να μαθαίνεις να κουβαλάς.
Δεν σημαίνει ότι συμβιβάζεσαι. Σημαίνει ότι καταλαβαίνεις πως δεν γίνεται αλλιώς. Ότι η ζωή δεν είναι δίκαιη, δεν είναι δρόμος με ροδοπέταλα. Έχει μέσα της ανθρώπους που έρχονται, αφήνουν σημάδια και φεύγουν.
Και εσύ συνεχίζεις.
Όχι γιατί το ξεπέρασες μαγικά. Αλλά γιατί δεν έχεις άλλη επιλογή.
Σιγά σιγά, αρχίζεις να βρίσκεις τον εαυτό σου ξανά. Όχι τον ίδιο ακριβώς. Λίγο πιο κουρασμένο, λίγο πιο προσεκτικό, λίγο πιο σιωπηλό. Αλλά και λίγο πιο αληθινό.
Μαθαίνεις τι αντέχεις. Μαθαίνεις τι αξίζεις. Μαθαίνεις πού έδωσες περισσότερα απ’ όσα έπρεπε και πού κράτησες πράγματα που δεν είχαν λόγο να κρατηθούν.
Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να αναπνέεις ξανά χωρίς να βαραίνει κάθε ανάσα.
Δεν είναι γραμμική διαδικασία. Θα έχεις πισωγυρίσματα. Θα έχεις μέρες που θα νομίζεις ότι όλα πήγαν χαμένα. Αλλά δεν πήγαν.
Γιατί κάθε συναίσθημα που ένιωσες, όσο κι αν σε διέλυσε, σε διαμόρφωσε. Σε έφερε εδώ που είσαι τώρα. Και όσο κι αν πονάει να το παραδεχτείς, δεν θα ήσουν ο ίδιος χωρίς αυτόν τον άνθρωπο.
Ο πιο δύσκολος δρόμος είναι να ξεχάσεις κάποιον που αγάπησες, γιατί στην ουσία δεν προσπαθείς να ξεχάσεις μόνο εκείνον. Προσπαθείς να αποχωριστείς μια εκδοχή του εαυτού σου που υπήρξε μαζί του.
Και αυτό πονάει πιο πολύ από όλα.
Αλλά ίσως, στο τέλος, το θέμα δεν είναι να ξεχάσεις. Είναι να μπορείς να θυμάσαι χωρίς να διαλύεσαι.
Να μπορείς να πεις «ναι, αγάπησα» χωρίς να συνοδεύεται από ένα βάρος που σε πνίγει.
Να μπορείς να συνεχίσεις χωρίς να χρειάζεται να σβήσεις το παρελθόν.
Γιατί η αλήθεια είναι αυτή. Δεν ξεχνάς. Απλά μαθαίνεις να ζεις με αυτό.
Και κάποια μέρα, χωρίς να ξέρεις πώς ακριβώς έγινε, θα συνειδητοποιήσεις ότι πέρασε μια ολόκληρη μέρα και δεν τον σκέφτηκες.
Και δεν θα είναι προδοσία.
Θα είναι δικαίωση και λύτρωση προς τον εαυτό σου.
