Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Λες με αγαπάς με πράξεις.
Και σε πιστεύω.
Λες με πονάς με πράξεις και το νιώθω.
Αισθάνομαι.
Όλα όσα αδυνατώ να τα εκφράσω με λέξεις.
Κλείνω τα μάτια μου και νιώθω ότι είσαι ο φύλακας άγγελός μου.
Νιώθω ασφαλής γιατί σκέφτεσαι για μένα πριν από μένα.
Αξιώνομαι να ζω τα συναισθήματα σου.
Τα δικά σου “σ’ αγαπάω” έχουν τον πλούτο του κόσμου.
Ο αληθινός χρυσός είναι η αγκαλιά σου.
Άλλοτε δυνατή, άλλοτε απαλή, αφήνοντας τα “εγώ” στην άκρη να χαμογελούν, χαιρέκακα.
Το “εμείς” μάς ταξιδεύει στον γύρο του κόσμου, δίχως να έχουμε κάνει βήμα.
Δίνεις την ψυχή σου, για να χτυπήσει η δική μου.
Το δικό σου χαμόγελο γράφει το όνομά μου…
Κάθε μέρα κάνεις μια ευχή.
Να είμαστε μαζί.
Δεν αφήνεις τίποτα και κανέναν να βεβηλώσει ότι έχτισες, γιατί δικό σου δημιούργημα είναι.
Χειροκροτώ την αντοχή σου, την ψυχή σου και θα σου κάνω μόνο εκείνη την αγκαλιά που χρειάζεται η ψυχή σου.
Δεν την ζητάς ούτε αυτή …
Εσύ είσαι η πράξη και η σιωπή της μαζί.
Πράξη αγάπης, πίστης, αφοσίωσης.
Κάπως έτσι σε αγαπώ.
