Γράφει η Αστέρω
Υπάρχουν νύχτες που δεν αντέχονται. Νύχτες που το κινητό μένει σιωπηλό, που το κρεβάτι μοιάζει πιο μεγάλο απ’ όσο πρέπει και οι σκέψεις κάνουν θόρυβο. Κι εκεί, μέσα σε αυτή τη σιωπή, γεννιέται η πιο σκληρή αλήθεια. Όταν κάποιος σε θέλει πραγματικά δε σε αφήνει να φτάσεις ποτέ σε αυτό το σημείο.
Δεν είναι θέμα χρόνου. Είναι θέμα πρόθεσης. Γιατί ο άνθρωπος που σε θέλει, βρίσκει τρόπο. Δεν εξαφανίζεται πίσω από δικαιολογίες, δεν σε αφήνει να μαντεύεις τι νιώθει. Σε διεκδικεί με πράξεις, όχι με λόγια που ξεθωριάζουν.
Είναι εκείνος που θα σου στείλει ένα μήνυμα όταν νιώσει ότι κάτι μέσα σου βαραίνει, ακόμη κι αν δεν του το είπες. Που θα σε πάρει μια αγκαλιά και θα σε κάνει να ξεχάσεις όλο τον κόσμο για λίγο. Που δε σε αφήνει να κοιμηθείς με κόμπο στο στήθος.
Ο έρωτας δεν είναι απουσία που εξηγείται. Δεν είναι «ήμουν απασχολημένος», «δεν το είδα», «θα σου γράψω μετά». Ο έρωτας που αξίζει είναι παρουσία. Είναι συνέπεια. Είναι το «σε σκέφτομαι» που δε μένει απλά σκέψη, αλλά γίνεται πράξη.
Και ναι, όλοι κουραζόμαστε. Όλοι χανόμαστε κάποιες φορές. Αλλά ο άνθρωπος που σε θέλει πραγματικά δε σε αφήνει να χαθείς μόνος. Θα σε ψάξει. Θα επιστρέψει. Θα μείνει.
Δε θα σε κάνει να αναρωτιέσαι αν είσαι αρκετός. Δε θα σε αφήσει να παλεύεις με την ανασφάλεια και τη σιωπή. Γιατί ξέρει πως η αγάπη δεν είναι παιχνίδι δύναμης. Είναι ευθύνη. Είναι επιλογή που γίνεται κάθε μέρα, όχι μόνο όταν όλα είναι εύκολα.
Ο σωστός άνθρωπος δε θα σε αφήσει να νιώθεις δεύτερη επιλογή. Δε θα σε βάλει να ανταγωνίζεσαι την αδιαφορία του. Θα σε κάνει να νιώθεις σιγουριά, ακόμα κι όταν όλα γύρω μοιάζουν αβέβαια.
Και αν κάποιος σε αφήνει να νιώθεις μόνος, αν οι σιωπές του σε πνίγουν και οι απουσίες του σε μικραίνουν, τότε ίσως η αλήθεια είναι απλή. Δε σε θέλει όσο αξίζεις.
Γιατί όταν σε θέλει πραγματικά, δε σε αφήνει να το αμφισβητήσεις ούτε για μια στιγμή.
