Γράφει η Αστέρω
Να ξυπνήσω και να είσαι δίπλα μου. Όχι να κάνουμε κάτι σπουδαίο. Όχι να έχει προηγηθεί μια τέλεια νύχτα, ούτε να μας περιμένει μια τέλεια μέρα. Απλώς να ανοίξω τα μάτια μου και να είσαι εκεί.
Να σε κοιτάξω για λίγο πριν καταλάβεις ότι ξύπνησα. Να παρατηρήσω το πρόσωπό σου όταν δεν προσέχεις πώς φαίνεσαι, όταν δε χρειάζεται να είσαι τίποτα για κανέναν. Να είσαι απλώς εσύ, μισοκοιμισμένος, ανακατωμένος, αληθινός. Και να μου αρέσεις ακόμα περισσότερο έτσι.
Να πλησιάσω χωρίς να πω καλημέρα. Οι καλημέρες μπορούν να περιμένουν. Να ακουμπήσω πάνω σου, να χωθώ λίγο περισσότερο στην αγκαλιά σου και να νιώσω εκείνη τη ζεστασιά που έχει μόνο ένα σώμα που μόλις ξύπνησε. Να αφήσω το πρόσωπό μου στον λαιμό σου και να σε μυρίσω.
Ναι, να σε μυρίσω. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους αγαπάς μόνο με την καρδιά. Τους μαθαίνουν κάποια στιγμή και οι αισθήσεις σου. Και μετά η μυρωδιά τους, η φωνή τους, η αίσθηση του δέρματός τους γίνονται κάτι παράξενα δικό σου.
Να περάσω τα δάχτυλά μου πάνω σου χωρίς κανέναν λόγο. Έτσι. Επειδή μπορώ. Να σε φιλήσω πρώτα απαλά, σαν καλημέρα. Και μετά ξανά. Λίγο λιγότερο σαν καλημέρα. Να χαμογελάσεις πάνω στα χείλη μου γιατί θα έχεις καταλάβει ακριβώς πού πάει το πράγμα κι εγώ να κάνω πως δεν καταλαβαίνω τίποτα.
Μου αρέσει αυτή η ώρα της ημέρας. Εκείνη που κανείς δεν έχει φορέσει ακόμα τον εαυτό που πρέπει να δείξει στον κόσμο. Δεν υπάρχουν δουλειές, υποχρεώσεις, τηλέφωνα, άνθρωποι που περιμένουν κάτι από σένα. Για λίγα λεπτά δεν υπάρχει τίποτα απ’ όλα αυτά. Υπάρχει ένα κρεβάτι, δυο άνθρωποι και εκείνη η υπέροχη αίσθηση πως μπορούμε να μείνουμε έτσι λίγο ακόμα.
Να σε κοιτάξω από τόσο κοντά που δε θα μπορώ να δω ολόκληρο το πρόσωπό σου. Να σε πειράξω. Να με βρίσεις γελώντας. Να σου πω «έλα εδώ» ενώ είσαι ήδη εδώ.
Γιατί αυτό συμβαίνει με κάποιους ανθρώπους. Δεν υπάρχει το «αρκετά κοντά». Τους αγκαλιάζεις και θέλεις λίγο περισσότερο. Τους φιλάς και, πριν καλά καλά τελειώσει το φιλί, έχεις ήδη αποφασίσει ότι θέλεις άλλο ένα.
Και κάπου ανάμεσα στην τρυφερότητα και στο παιχνίδι αλλάζει κάτι. Κι ένα βλέμμα αρκεί για να αλλάξει ξαφνικά ο αέρας ανάμεσά σας. Ένα χέρι δε φεύγει. Ένα φιλί παύει να είναι απλώς φιλί. Και δε χρειάζεται να ειπωθεί τίποτα. Το σώμα καταλαβαίνει πολύ πιο γρήγορα από τις λέξεις.
Να νιώσω το δικό σου κοντά στο δικό μου. Την ανάσα σου, τα χέρια σου, εκείνη τη μικρή ανατριχίλα που δεν την παραγγέλνεις και δεν την ελέγχεις. Έρχεται επειδή είσαι εσύ.
Και αυτό είναι ίσως που θέλω περισσότερο. Όχι απλώς ένα σώμα δίπλα μου. Το δικό σου. Όχι απλώς ένα φιλί. Το δικό σου φιλί. Όχι κάποιον να με κρατάει. Εσένα.
Γιατί ο έρωτας έχει κι αυτή την πλευρά και ευτυχώς που την έχει. Δεν είναι μόνο «να προσέχεις». Δεν είναι μόνο «έφαγες;», «κουράστηκες;», «είσαι καλά;». Είναι και εκείνο το άλλο. Το πολύ πιο δύσκολο να ειπωθεί χωρίς να χαμογελάσεις και να ντραπείς λίγο.
Σε θέλω.
Σε θέλω δίπλα μου όταν ξυπνάω. Σε θέλω μισοκοιμισμένο, γελαστό, δύστροπο, ανακατωμένο. Σε θέλω να μου κλέβεις το μαξιλάρι και να μου λες να σταματήσω να μιλάω πρωί πρωί. Σε θέλω τόσο κοντά ώστε να μπορώ να σε φιλήσω αντί να σου απαντήσω.
Και μετά ας αρχίσει η μέρα. Ας χτυπήσουν τηλέφωνα. Ας έρθουν δουλειές. Ας μας ζητήσει ο κόσμος ξανά όλα όσα θέλει από εμάς. Δεν πειράζει. Γιατί για λίγο, πριν αρχίσουν όλα, θα έχω ξυπνήσει εκεί που θέλω.
Δίπλα σου.
Και ίσως τελικά ο έρωτας να γίνεται πιο δυνατός εκεί, στα πρώτα δευτερόλεπτα της μέρας, όταν πριν προλάβεις να σκεφτείς οτιδήποτε άλλο, θέλεις μόνο να πλησιάσεις. Να ανοίγω τα μάτια μου, να σε βλέπω εκεί και η πρώτη μου σκέψη να μην είναι ούτε ποιητική ούτε βαθυστόχαστη.
Να είναι απλώς «Έλα λίγο πιο κοντά.»
