Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Με ευγνωμοσύνη να κλείνεις τους κύκλους σου και να προχωράς.
Να τιμάς όσα σου δώρισε η διαδρομή.
Οσα αφέθηκες να σου γνωρίσουν οι άνθρωποι.
Οσα έμαθες από τα δώρα που άνοιξες.
Κυρίως να τιμάς τον κόπο σου, τον αγώνα σου από την αρχή, ως το τέλος.
Να τιμάς τους ανθρώπους που βρέθηκαν από θεϊκό χέρι στο διάβα σου.
Να χωράς τα όμορφα, να συγχωρείς τα λιγότερα ωραία.
Να αφήνεις στην άκρη την κριτική επιτροπή που κουβαλάς τόσο για σένα μα και τους άλλους.
Να αποδέχεσαι το ανίατο, το αθεράπευτο, το ασθενές, μα και την ελευθερία της επιλογής του άλλου, με το σθένος της καρδιάς σου.
Να αφήνεις πίσω τις δύστροπες συμπεριφορές για να μένει μαζί σου το μάθημα απ’ αυτές.
Να οριοθετείσαι μαλακά και με χαμόγελο.
Τα όρια που μπαίνουν με σύρμα είναι κακοποίηση για όλους.
Να κρατάς τις μυρωδάτες αναμνήσεις σου, φυλαχτό στον κόρφο σου να μυρίζεις γιασεμί και να προχωράς.
Να ρέεις προσευχητικά και να ακολουθείς τη ζωή, χωρίς να αντιστέκεσαι στις αλλαγές, γιατί Εκείνος ξέρει!
Ο,τι συμβαίνει στους κύκλους της ζωής σου είναι ευλογημένο και έχει μόνη Οδό την σωτηρία της ψυχής σου!
Κύκλοι μικροί και μεγάλοι γεμάτοι εμπειρίες και εκπλήξεις φωνάζουν από ψηλά, σαν τον αετό, να θυμάσαι πως, “τα στερνά τιμούν τα πρώτα!”.
Σα να σου λένε πως στο τέλος της ημέρας αυτό που επικρατεί είναι το σκοτάδι κι όχι το φως.
Κι εκεί είναι που εσύ γνωρίζεις πως από το βαθύτερο σκοτάδι, βγαίνει το πιό λαμπερό φως!
Καλή πορεία στο φωτεινό δρόμο της χαράς και της αντάμωσης!
