Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Να αγαπάς!
Αληθινά, δυνατά και απόλυτα, αντρίκια να αγαπάς.
Να νιώθεις!
Να πνίγονται οι λύπες σου, να γίνονται ζωή της.
Να φιλάς!
Και μέσα από τα χείλι σου να ανοίγεις ουρανούς της.
Να αγκαλιάζεις!
Λιμάνι με τον φάρο του, να γίνεσαι για εκείνη.
Να αντέχεις!
Για να έχουνε οι φόβοι της , γωνιές για να κουρνιάζουν.
Να αφήνεσαι!
Δρομάκι της να γίνεσαι, στους κήπους σου να μπαίνει.
Να ονειρεύεσαι!
Να πιάνεται από το χέρι σου, να γίνετε παιδάκι.
Να μένεις!
Ποτάμι της να γίνεσαι, να λούζει την ψυχή της.
Να παίζεις!
Αθώα και πρόστυχα, παιχνίδι της να είσαι.
Να βλέπεις!
Να είσαι το μαντίλι της, το δάκρυ να σκουπίζει.
Να ακούς!
Τους χτύπους της καρδίας της, σε εκείνους να χορεύεις.
Να μυρίζεις!
Να είναι το άρωμα της, λιβάνι της ψυχή σου.
Να γεύεσαι!
Να κλέβεις τους καρπούς της και να τους κοινωνάς.
Να βαδίζεις!
Στο πλάι σου να στέκεται, να πίνει υπερηφάνεια.
Να αξίζεις!
Να κρέμεται από τις πράξεις σου, σε αυτές να ξαποσταίνει.
Να μοιράζεσαι!
“Δικά σου” να μην έχεις. “δικά μας” να τα κάνεις.
Να συγχωρείς!
Να γίνονται τα λάθη της αίτια για λιακάδες.
Να καις!
Η φλόγα της να είσαι που τρέμει το κορμί της.
Να φωτίζεις!
Να σβήνουν τα σκοτάδια της, να γίνονται δειλά.
Να ανήκεις!
Στιγμούλες της να είσαι, να είσαι η θάλασσα της.
Να μιλάς!
Τις λέξεις σου να αφήνεις, να πέφτει να πλαγιάζει.
Να φοβάσαι!
Το “αύριο” μην έρθει και αυτή δεν θα ΄ναι εκεί.
Να την αγαπάς ρε!
Να είσαι άντρας…
