Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου
Πόσο τραγικό, αλήθεια. Αυτό που άλλοι ψάχνουν σε όλη τους τη ζωή, το βρήκαμε. Μας δόθηκε, σαν δώρο, σαν ευκαιρία. Κι όμως, το πετάξαμε. Το αφήσαμε να χαθεί, σαν να μην είχε καμία αξία.
Δεν ήταν ότι δεν το νιώσαμε. Το νιώσαμε, και μάλιστα βαθιά. Εκείνη η σύνδεση που δεν εξηγείται με λόγια, που οι λέξεις απλά στέκονται ανίκανες να περιγράψουν. Ήταν στα βλέμματά μας, στις σιωπές μας, σε κάθε άγγιγμα. Ήταν ο έρωτας που οι άλλοι μόνο ονειρεύονται. Και εμείς τον αφήσαμε να χαθεί.
Φταίγαμε κι οι δυο. Φταίξαμε γιατί φοβηθήκαμε. Φοβηθήκαμε τη δύναμη αυτού που είχαμε, το πόσο μας άλλαζε, το πόσο μας τραβούσε έξω από τις ασφαλείς μας ζώνες. Δεν ξέραμε πώς να το χειριστούμε. Μας ξεπέρασε. Κι αντί να το κρατήσουμε και να παλέψουμε, επιλέξαμε να το αφήσουμε.
Κι έτσι, αυτό που άλλοι δεν βρίσκουν ποτέ, εμείς το πετάξαμε. Το αφήσαμε πίσω μας, σαν κάτι που μας ζόριζε, μας πονούσε. Σαν κάτι που δεν αντέχαμε να ζήσουμε.
Και τώρα; Τώρα το κουβαλάω μέσα μου σαν μια σκιά, σαν μια αλήθεια που δεν μπορώ να αγνοήσω. Γιατί ξέρω πως δεν θα βρω ποτέ ξανά κάτι τόσο δυνατό. Ξέρω πως θα ψάχνω για πάντα τη λάμψη που είχε εκείνο το «μαζί». Και ξέρω πως το ίδιο θα κάνεις κι εσύ.
Μπορεί να το πετάξαμε, αλλά δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ. Γιατί δεν ξεχνιέται κάτι τέτοιο. Δεν ξεχνιέται αυτό που άλλοι δεν βρίσκουν ποτέ. Το κουβαλάς μαζί σου, σαν σημάδι. Σαν υπενθύμιση. Και το μόνο που μένει, είναι η απορία: αν το είχαμε κρατήσει, πού θα μπορούσαμε να είχαμε φτάσει;
