Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Οι περισσότεροι άνθρωποι κάνουν το ίδιο λάθος.
Νομίζουν πως όταν κάποιος σταματήσει να διαφωνεί, να επιμένει, να γκρινιάζει, να απαιτεί, να σου δείχνει πώς και πόσα αξίζεις, τότε η σχέση ηρέμησε. Ότι βρέθηκε επιτέλους η ισορροπία. Ότι ο άλλος ωρίμασε, χαλάρωσε ή κατάλαβε.
Συνήθως δεν συμβαίνει τίποτα από αυτά.
Συνήθως ο άλλος κουράστηκε.
Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που όταν νοιάζονται, γίνονται δύσκολοι. Δεν προσπερνούν εύκολα. Δεν καταπίνουν ό,τι τους ενοχλεί. Δεν χαρίζουν την παρουσία τους αδιάφορα. Επιμένουν. Συζητούν. Διαφωνούν. Διεκδικούν χώρο μέσα στη σχέση, είτε είναι φιλική είτε οικογενειακή είτε οποιαδήποτε άλλη ανθρώπινη σύνδεση.
Και το κάνουν γιατί πιστεύουν πως αξίζει.
Όταν όμως απέναντί τους βρίσκουν μονίμως έναν τοίχο, κάτι αλλάζει.
Όχι από τη μία μέρα στην άλλη.
Σιγά σιγά.
Σταματούν να εξηγούν.
Σταματούν να περιμένουν.
Σταματούν να προσπαθούν.
Δεν το κάνουν επειδή κατάλαβαν ότι είχες δίκιο.
Το κάνουν επειδή κατάλαβαν ότι δεν ακούς.
Και τότε έρχεται η πιο παρεξηγημένη φάση κάθε σχέσης.
Η σιωπή.
Εκείνη η περίοδος που όλα μοιάζουν πιο εύκολα. Δεν υπάρχουν εντάσεις, παράπονα ή απαιτήσεις. Όλα κυλούν ήρεμα.
Μόνο που αυτή η ηρεμία δεν είναι πρόοδος.
Είναι παραίτηση.
Ο άνθρωπος που κάποτε επέμενε να σε φτάσει, επέμενε να σου δείχνει τη ζωή που σου αξίζει, αποφάσισε να μείνει εκεί που είναι.
Ο άνθρωπος που προσπαθούσε να σε συναντήσει κάπου στη μέση, σταμάτησε να περπατάει.
Κι αυτό είναι πολύ πιο σοβαρό από έναν καβγά.
Γιατί ο καβγάς κρύβει ακόμα ενδιαφέρον.
Η παραίτηση κρύβει τέλος. Κι ακόμα κι αν το τέλος δεν είναι αυτό της σχέσης, είναι αυτό της εξέλιξης.
Γι’ αυτό μην πανηγυρίσεις όταν ο πιο απαιτητικός άνθρωπος της ζωής σου πάψει να σε κοντράρει και να απαιτεί από εσένα.
Μην το εκλάβεις ως αποδοχή.
Μην το βαφτίσεις αλλαγή και μην βιαστείς να πανηγυρίσεις.
Υπάρχουν φορές που ο άνθρωπος απέναντί σου δεν έγινε πιο ήρεμος.
Απλώς αποφάσισε ότι δεν αξίζει άλλο να παλεύει για μια ζωή που εσύ δεν είδες ποτέ.
