Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής.
Ξεθωριάζει η νύχτα. Αποβάλλει κείνο τον θλιβερό μανδύα του σκοταδιού. Βρίσκομαι κρεμασμένος στα τέλη ενός βροχερού Μάη. Στο κατώφλι του καλοκαιριού και μετράω τις μέρες, μετράω τις νύχτες.. Είναι κρύες οι νύχτες, ακόμη. Τα τζάμια θαμπώνουν. Οι τελευταίες στάλες της βροχής στοιχειώνουν τις πολύβουες σκιές των ανθρώπων.
Πίσω από ένα κλειστό παράθυρο, σε μια παλιά πολυκατοικία, κάπου στο κέντρο, στον τελευταίο όροφο, συνεχίζω να ονειρεύομαι.
Βλέπω τ’απέναντι φώτα και φαντάζομαι πως πίσω από τις κατεβασμένες κουρτίνες υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά. Φαντάζομαι ανθρώπους να κάνουν έρωτα. Ανθρώπους μόνιμα “ενεργούς” σ’αυτό το μαραφέτι που λέγεται ζωή. Φαντασιώνομαι τον έρωτα, μ’έναν υπέρμετρο εγωισμό που δε μπορεί, κάπου θα υπάρχει. Ξαπλώνω στο κρεβάτι, έχοντας ένα ηλίθιο χαμόγελο. Μια ηλίθια πεποίθηση πως αυτός ο κόσμος κάποια στιγμή θα αλλάξει.
Θα αλλάξει Κεμάλ. Μπλέκω τα χέρια μου το ένα με το άλλο και βλέπω τη σκιά τους να σχηματίζει περιστέρια στο λευκό τοίχο. Κλείνω τα μάτια κι ονειρεύομαι πολύχρωμες μπουγάδες. Αφήνομαι στη σπάταλη μυρωδιά τους. Ψηλαφίζω τις ουλές μου μία προς μία κι αναπολώ όλα εκείνα μαθήματα που πήρα. Αναπολώ και τις ευτυχισμένες στιγμές μου..
Παιδικά χαμόγελα,
φιλιά αποχαιρετισμού,
η μυρωδιά του πρωινού καφέ,
η αλμύρα της θάλασσας στα χείλη μου,
το βλέμμα καλοσύνης του πατέρα μου,
η προσφώνηση “μου” μετά από τ’όνομά μου,
η ασφάλεια που νιώθω όταν το προφέρεις,
εκείνη η αίσθηση του “ανήκειν”,
η αγάπη που περικλείει μια αγκαλιά σου.
Αυτά είναι που ορίζουν τη ζωή, τελικά. Οι ευτυχισμένες στιγμές που θυμάσαι. Οι μικρές – μικρές στιγμές ευτυχίας που θυμάσαι καθώς περνούν τα χρόνια.
Γι’αυτό μην περιμένεις τα “μεγάλα” για να ζήσεις. Μην τα επιδιώκεις και μην κλαίγεσαι που δεν είναι η ζωή σου, όσο κινηματογραφική θα ήθελες να είναι. Μην μαζεύεις τις λύπες σου και τις απελπισίες κάτω από το μαξιλάρι. Βαραίνουν τα όνειρά σου και τα όνειρά σου πρέπει να είναι ανάλαφρα. Να σε κάνουν να βλέπεις με άδολα κι αθώα μάτια τα χρόνια που έρχονται, τα χρόνια που φεύγουν.
Ο χρόνος είναι αδυσώπητος. Αυτό να θυμάσαι! Κι η ζωή μία. Ζήσε την λοιπόν!
