Γράφει η Μαρία Αλεξίου
Υπήρχε μια εποχή που η χαρά σου δεν χρειαζόταν εξηγήσεις.
Χόρευες μόνη σου στο σαλόνι, μέσα σε πιτζάμες και σκόρπια μαλλιά,
όχι για να σε δει κάποιος,
αλλά γιατί το σώμα σου ήξερε κάτι που το μυαλό σου αργότερα ξέχασε:
η ζωή δεν μετριέται σε υποχρεώσεις. Μετριέται σε ρυθμούς.
Μεγαλώνοντας, γίναμε “σωστές”.
Μάθαμε να κρατάμε τη φωνή μας χαμηλά,
να μην ξεσπάμε σε γέλια δυνατά σε δημόσιους χώρους,
να πατάμε «παύση» στη χαρά για να μη φαινόμαστε αφελείς.
Μάθαμε να χορεύουμε μόνο σε γάμους και πάρτι – κι αν.
Μόνο που αυτό που χάσαμε στην πορεία δεν είναι η μουσική.
Είναι η άδεια να είμαστε αληθινά ζωντανές.
Η ξεγνοιασιά δεν είναι επιπολαιότητα.
Είναι ένστικτο επιβίωσης σε έναν κόσμο που σε μαθαίνει να αντέχεις, όχι να ζεις.
Η αθωότητα δεν είναι αφέλεια.
Είναι αυθεντικότητα.
Είναι το χαμόγελο χωρίς δεύτερες σκέψεις.
Είναι το να σηκώνεις τα χέρια στον αέρα και να αφήνεσαι.
Ξέρω. Οι υποχρεώσεις σού βαραίνουν τους ώμους.
Τα “πρέπει” έχουν γίνει δεύτερο δέρμα.
Αλλά υπάρχει μια στιγμή — πάντα υπάρχει — που η καρδιά σου ψιθυρίζει:
«Βάλε μουσική. Χόρεψε. Θυμήσου.»
Θυμήσου ποια ήσουν πριν γίνεις «όπως πρέπει».
Πριν σε μάθουν να ζητάς συγγνώμη για τη χαρά σου.
Η χαρά δεν είναι πολυτέλεια.
Δεν είναι για όταν όλα πάνε καλά.
Είναι για να αντέχεις όταν όλα πάνε ανάποδα.
Χόρεψε τη ζωή, λοιπόν.
Όπως είναι.
Με τις λύπες, τις πληγές, τους αναστεναγμούς.
Με όσα κουβαλάς.
Μα πάνω απ’ όλα — με την αλήθεια σου.
Γιατί όποια δεν ξεχνά να χορεύει,
δεν ξεχνά να ελπίζει.
Και όποια ελπίζει, δεν χάθηκε ποτέ στ’ αλήθεια.
Η χαρά δεν είναι πολυτέλεια.
Δεν είναι για όταν όλα πάνε καλά.
Είναι για να αντέχεις όταν όλα πάνε ανάποδα.
