Γράφει ο Πάνος Θεοδώρου
Έχουμε γίνει όλοι δικαστές. Με άποψη για ζωές που δεν ζήσαμε, για πληγές που δεν κουβαλήσαμε, για αποφάσεις που δεν χρειάστηκε ποτέ να πάρουμε. Κοιτάμε ανθρώπους για λίγα λεπτά και πιστεύουμε πως τους καταλάβαμε. Τους βαφτίζουμε αλαζόνες επειδή δεν χαμογελούν αρκετά. Τους λέμε ψυχρούς επειδή δεν ανοίγουν την καρδιά τους εύκολα. Τους λέμε δύσκολους επειδή έμαθαν να μη δίνουν πρόσβαση στον καθένα.
Μόνο που υπάρχει κάτι άβολο με την αλήθεια.
Δεν φαίνεται.
Δεν γράφεται στο πρόσωπο. Δεν μπαίνει σε βιογραφικά. Δεν ανεβαίνει σε stories. Δεν κυκλοφορεί δημόσια.
Δεν ξέρεις ποιος κοιμήθηκε τρεις ώρες γιατί παλεύει με το μυαλό του. Δεν ξέρεις ποιος χαμογελάει ενώ μέσα του διαλύεται. Δεν ξέρεις ποιος έμαθε να γίνεται σκληρός γιατί κάποτε ήταν μαλακός με τους λάθος ανθρώπους και το πλήρωσε ακριβά.
Και ξέρεις ποιο είναι το πιο επικίνδυνο;
Ότι συνήθως οι πιο αυστηροί κριτές είναι εκείνοι που δεν άντεξαν ποτέ να κοιτάξουν πραγματικά τον εαυτό τους.
Είναι εύκολο να μετράς τα λάθη των άλλων όταν αποφεύγεις τα δικά σου. Είναι εύκολο να σχολιάζεις επιλογές όταν δεν έχεις βρεθεί ποτέ στην ίδια φωτιά. Είναι εύκολο να δείχνεις με το δάχτυλο όταν δεν έχεις το θάρρος να κοιτάξεις τον καθρέφτη χωρίς δικαιολογίες.
Γιατί εκεί αλλάζουν όλα.
Στον καθρέφτη δεν έχει φίλτρα.
Δεν έχει εικόνα.
Δεν έχει κοινό.
Έχει εσένα.
Τον τρόπο που πλήγωσες ανθρώπους και το έκρυψες πίσω από κουρασμένες εξηγήσεις. Τις φορές που ζήτησες κατανόηση αλλά δεν έδωσες. Τις φορές που απαίτησες πράγματα που ούτε ο ίδιος πρόσφερες.
Ο καθρέφτης είναι άγριο πράγμα.
Δεν σε νοιάζεται.
Δεν σε προστατεύει.
Δεν σου χαϊδεύει τον εγωισμό.
Σου δείχνει ποιος είσαι όταν κλείνουν τα φώτα.
Γι’ αυτό πριν πεις «εγώ δεν θα το έκανα ποτέ», βεβαιώσου ότι βρέθηκες πραγματικά εκεί. Πριν πεις «εγώ δεν θα άντεχα», βεβαιώσου ότι χρειάστηκε να αντέξεις. Πριν πεις «εγώ είμαι καλύτερος άνθρωπος», κοίτα λίγο πιο βαθιά.
Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι δεν τρομάζουν από την αλήθεια των άλλων.
Τρομάζουν από τη δική τους.
