Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Μια ζωή μιλάμε για το σπίτι μας.
Το ανακαινίζω, το αλλάζω, μετακομίζω, το γκρεμίζω, το νοικιάζω, το αγοράζω, το πουλάω, το ψάχνω, το βρίσκω.
Και περνάμε μια ζωή να ασχολούμαστε με το πού θα ήταν το καταλληλότερο μέρος, κάτω από ποιες ιδανικές συνθήκες κλπ. Πώς θα το στολίσουμε, πώς θα το επισκευάσουμε, πώς θα το διακοσμήσουμε.
Ξεχνάμε να δούμε όμως, ότι το μόνο σπίτι που είναι πάντα εκεί για μας, πάντα ανοιχτό και ζεστό εφόσον το θέλουμε και το επιζητάμε, είναι η καρδιά μας.
Σε αυτήν γυρίζουμε όπου και να έχουμε περιπλανηθεί, όπου και να έχουμε ξεχαστεί, όπου και να έχουμε σεργιανήσει, ξημερωθεί.
Όσο καλά κ αν συγυρίζουμε το κανονικό σπίτι μας, όσο φωτεινό, ζεστό κ καθαρό κ αν το έχουμε, όταν δεν έχουμε την καρδιά μας καθαρή απο τύψεις, κακίες και φραγμούς, δεν μπορούμε να νιώσουμε το βράδυ πως γυρνάμε, σπίτι.
Δεν είμαστε ήρεμοι να απολαύσουμε καμία στιγμή, όταν το “σπίτι” μας, είναι φορτωμένο με πράγματα, συναισθήματα και καταστάσεις, που δεν του ανήκουν, που το βαραίνουν.
Φρόντισε το σπίτι που κατοικεί η ψυχή σου, καθάρισέ το από βρώμικες σκέψεις, λέξεις.
Καθάρισε την καρδιά σου από βάρη και υποχρεώσεις άλλων.
Κάθισε. Ξεκουράσου.
Ανάπνευσε.
Απόλαυσε την αναπνοή σου.
Ζήσε τα δευτερόλεπτα που κρατάει.
Νιώσε τα.
Αναζωογονήσου μέσα από αυτά.
Και ύστερα, θα νιώσεις το σπίτι σου κοντά σου, μέσα σου, να σου μιλάει.
Να σε καλεί.
Να σε καλεί, στην γαλήνη και την ασφάλεια.
Την εμπιστοσύνη.
Και έτσι, τόσο απλά, τόσο όμορφα, πριν το καταλάβεις, θα έχεις κιόλας, φτάσει.
