Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Με θυμάσαι;
Κάποτε μεθούσαμε παρέα. Κάναμε ζαβολιές και γελάγαμε.
Με θυμάσαι;
Είμαι ο άνθρωπος που σε αγάπησε πιο πολύ από τη ζωή του.
Με θυμάσαι;
Είμαι η πληγή σου, μου χες πει κάποτε.
Με θυμάσαι;
Είμαι το χαμόγελο που σου ζωγράφιζε τα χείλη, η αγάπη στα μάτια σου.
Με θυμάσαι;
Είμαι η ανάσα που έβγαινε ξέπνοη και τα βογγητά από τα βράδια μας.
Με θυμάσαι;
Είμαι όσα λάτρεψες και είσαι όσα έζησα.
Με θυμάσαι;
Κάποτε κατέστρεψα τον κόσμο μου για σένα.
Με θυμάσαι;
Τόσα ζήσαμε και τόσα αφήσαμε.
Με θυμάσαι;
Ή κάπου στη διαδρομή σου με ξέγραψες σαν να μην υπήρξα ποτέ;
