Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Και κάπως έτσι, ξεκίνησε η δίκη μας ιστορία. Έτσι απλά. Χωρίς προειδοποίηση,
χωρίς ζόρι, χωρίς κόπο, χωρίς τίποτα να προμηνύει πού θα καταλήξει. Μαζί σου όλα
ήταν αλλιώς, σαν να ταίριαξε η ψυχή μου με τη δική σου, σαν να μου τάξανε τον
ουρανό και εγώ έβλεπα μόνο ένα αστέρι, εσένα.
Τίποτα ίδιο με κανέναν, όλα ήταν αλλιώς.
Η πνοή σου ταίριαξε με τη δική μου. Η ματιά σου ακολούθησε τη δική μου. Η ανάσα
σου έγινε ένα με τη δική μου. Το μυαλό σου, το πείσμα σου, η τεχνική του
επαγγέλματος σου, η συνέπεια σου, ο ζήλος σου γι αυτό που αγαπάς με κάναν να
πιστέψω ξανά στο συναίσθημα του έρωτα.
Η συνήθεια σου έγινε λατρεία μου και όλα αυτά μαζί έγιναν δικά μας σε μια μόνο
στιγμή, σε ένα μόνο λεπτό, σε κείνο το μέρος που μόνο εμείς ξέρουμε. Σε εκείνο
που ξεκίνησαν τα πάντα από την αρχή, σε μια στιγμή, σε μια ανάμνηση σε ένα δικό
μας μαζί και γιατί που θα θυμόμαστε για πάντα.
