Γράφει η Κατερίνα Χριστοδούλου
Υπάρχουν στιγμές που μόνο η γλώσσα δεν αρκεί, που τα συναισθήματα δεν χωρούν σε λέξεις αλλά αναζητούν έναν αποδέκτη . Όχι μεγάλες δηλώσεις. Όχι υποσχέσεις. Μόνο εκείνο το «μαζί» που κάνει την ψυχή σου να ησυχάζει.
Μαζί σου νιώθω ό,τι νιώθεται. Χωρίς φίλτρα, χωρίς άμυνες, χωρίς το βάρος της αυτοπροστασίας. Δεν είναι ότι όλα είναι εύκολα. Είναι ότι όλα είναι αληθινά. Έχω μάθει να στέκομαι δυνατή. Να διαχειρίζομαι καταστάσεις, να προχωρώ, να αντέχω.
Η ζωή με έμαθε να υπολογίζω, να σκέφτομαι δύο, τρεις φορές πριν πράξω, να κρατώ αποστάσεις. Όμως μαζί σου δεν χρειάζεται να είμαι «δυνατή». Μπορώ να είμαι απλώς εγώ. Με τις αδυναμίες, τις υπερευαισθησίες, τα παιδικά μου κομμάτια που δεν μεγάλωσαν ποτέ…εντελώς. Είναι περίεργο πως η αληθινή σύνδεση δεν κάνει θόρυβο.
Δεν χρειάζεται εντυπωσιασμούς. Είναι σαν μια εσωτερική συμφωνία που λέει «Εδώ μπορείς να ακουμπήσεις». Κι αυτό το «ακουμπώ» είναι ίσως το πιο γενναίο ρήμα. Το πιο γενναίο. Μαζί σου νιώθω ασφάλεια. Όχι γιατί εξαφανίζονται οι φόβοι μου αλλά γιατί δεν τους κουβαλάω μόνη.
Γιατί η μοναξιά δεν είναι η απουσία ανθρώπων αλλά η απουσία κατανόησης. Κι εσύ καταλαβαίνεις, χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσω από την αρχή την ιστορία μου. Μαζί σου νιώθω την ελευθερία να πω «Φοβάμαι» «Θέλω» «Μείνε» Και να ξέρω ότι καμία από αυτές τις λέξεις δεν θα με μικρύνει, δεν θα με λυγίσει να χωρέσω κάπου μέσα σου. Η αγάπη, αν αυτό είναι που ζούμε, δεν είναι μόνο συναίσθημα.
Είναι επιλογή. Είναι το καθημερινό «Είμαι εδώ». Και ίσως τελικά αυτό να σημαίνει το πραγματικό «μαζί». Όχι η συγχώνευση αλλά η συνύπαρξη. Δύο ολόκληροι άνθρωποι, δύο ολόκληροι κόσμοι, που συναντιούνται χωρίς να χάνουν τον εαυτό τους.
Μαζί σου νιώθω ό,τι νιώθεται… Και αυτό είναι το πιο σπάνιο δώρο. Γιατί σε έναν κόσμο που μας μαθαίνει να κρυβόμαστε, βρήκα έναν χώρο να φανερωθώ. Και αν με ρωτήσεις τι είναι αυτό που με κρατά, δεν θα σου μιλήσω για πάθος ούτε για υποσχέσεις αιώνιες. Θα σου πω μόνο αυτό.. Μαζί σου, δεν χρειάζεται να γίνω κάτι άλλο.. Και αυτό, για μένα, είναι αγάπη…
