Γράφει η Εύα Καρρά
Δεν έχει σημασία πια τι ειπώθηκε, τι έμεινε στη μέση, τι χάθηκε στις σιωπές μας. Όσα κι αν σου είπα, όσα κι αν σου έγραψα, όσα προσπάθησα να σου εξηγήσω, στο τέλος μετράει μόνο ένα πράγμα: πως σ’ αγάπησα. Και σ’ αγάπησα πολύ.
Σ’ αγάπησα στα απλά. Στις μέρες που γελούσαμε χωρίς λόγο. Στις νύχτες που δεν χρειαζόταν να πούμε πολλά, γιατί η σιωπή μας ήταν πιο δυνατή από τις λέξεις. Σ’ αγάπησα στα δύσκολα, όταν τα πάντα γύρω μας έμοιαζαν να διαλύονται και προσπαθούσα να κρατήσω κάτι από αυτό που είχαμε.
Δεν έχει σημασία αν έφυγες ή αν έμεινες. Δεν έχει σημασία αν πονέσαμε, αν σπάσαμε, αν δεν καταφέραμε να φτάσουμε εκεί που ονειρευτήκαμε. Σημασία έχει ότι υπήρξαμε. Ότι για μια στιγμή στον χρόνο, υπήρχες εσύ κι εγώ.
Ό,τι κι αν είπα, κράτα μόνο αυτό: σ’ αγάπησα όπως δεν έχω αγαπήσει ποτέ. Με κάθε τρόπο που μπορούσα, με ό,τι είχα μέσα μου. Σ’ αγάπησα όταν έλαμπες και όταν έπεφτες. Σ’ αγάπησα στις μέρες που με έκανες να γελάω και στις νύχτες που με έκανες να κλαίω.
Αν κρατήσεις κάτι από μένα, άφησε τις λέξεις, τις υποσχέσεις, τα «γιατί» και τα «αν». Κράτα μόνο αυτό: σ’ αγάπησα πολύ. Κι αυτή η αγάπη, όσο κι αν με πονάει τώρα, είναι το πιο αληθινό πράγμα που μπορώ να σου αφήσω.
