Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Δεν είναι που λείπεις. Είναι που σκορπίζομαι.
Είναι που ακόμα προσποιούμαι ότι δεν μου λείπεις.
Που κάνω τον αδιάφορο, τον ψύχραιμο, τον «άντρα».
Που παίζω καλά το ρόλο μου όσο έχει φως. Μα όταν πέφτει η νύχτα, λυγίζω.
Κάθε βράδυ σκορπίζομαι.
Σε μηνύματα που δεν στέλνω.
Σε τραγούδια που σε θυμίζουν.
Σε ξένες αγκαλιές που δεν κρατάνε.
Σε δρόμους που ελπίζω να σε πετύχω.
Σε σκέψεις που με διαλύουν.
Δεν ξέρεις τι κόπο θέλει να σε ξεμάθω.
Να σβήσω τη συνήθεια του “μαζί”.
Να γυρίζω σπίτι και να μη σε φωνάζω.
Να αδειάζω το ποτήρι χωρίς να σου γεμίσω και σένα.
Μου λείπεις. Όχι για το τώρα. Για το πάντα που δεν έζησα.
Για εκείνο το βλέμμα που δεν θα κοιμηθώ πια δίπλα του.
Για το σ’ αγαπάω που έμεινε μισό και ξινισμένο στο στόμα μου.
Μην νομίζεις πως νίκησες.
Δεν υπάρχει νικητής όταν ο ένας από τους δύο λείπει απ’ το μαζί.
Υπάρχει μόνο σιωπή. Και μια παγωμένη νύχτα που δεν λέει να περάσει.
Κάθε βράδυ σκορπίζομαι, για να μην μου λείπεις.
Μα να σου πω την αλήθεια;
Πιο πολύ λείπω εγώ από μένα.
Αυτός που ήμουν, όταν σε είχα.
