Γράφει η Ματίνα Νικάκη
Για κάτσε να σου πω, κοριτσάκι μου.
Εσένα, ναι!
Εσένα που καταβάλλεις μεγάλη προσπάθεια να ακυρώσεις όλα τ’ αρσενικά του πλανήτη, γιατί έχεις φτιάξει στο κεφαλάκι σου την εντύπωση πως είσαι τόσο, μα τόσο σπουδαιότερη εσύ.
Αλήθεια, δεν έχει κολλήσει ποτέ το βλέμμα σου στο σκληρό γιακά, στο πουκάμισό του;
Δίπλα στη φλέβα που χτυπάει δυνατά στο λαιμό του, την ώρα που ρουφάει το τσιγάρο του;
Όταν πιάνει το ποτήρι του και στάζει στο στόμα του οινόπνευμα, να νιώσει δυνατός κι αδύναμος ταυτόχρονα μπροστά σου.
Να πετάξει γυμνή την ψυχή του στα χέρια σου, να τη διαβάσεις.
Δεν έχεις χτυπήσει δυνατά παλαμάκια, ενώ τα μάτια σου στάζουν έρωτα, την ώρα που χορεύει μπροστά σου ένα βαρύ ζεϊμπέκικο;
Την ώρα αυτή που κουβαλάει στην ψυχή και στις πλάτες του τον καημό του όλο, και φέρνει γύρες σαν περήφανος αετός;
Με βήματα βαριά και παραπονεμένα, που διψούν για αγάπη και κατανόηση.
Δεν έχεις απλώσει την παλάμη σου, ανοιχτή στο αξύριστο πρόσωπό του, ενώ οι τραχιές γωνίες του προσώπου του στρέφονται προς τα σένα να σε κοιτάξει στα μάτια με θυμό στον εαυτό του, για όσα θέλει να σου προσφέρει.
Όχι γι’ αυτόν – για σένα, τη γυναίκα του. Τον άνθρωπό του.
Είναι λατρεία τ’ αρσενικά, κορίτσι μου.
Είναι η τρέλα του κάθε γνήσιου θηλυκού.
Είναι αδύνατον για μία γυναίκα να μη θαυμάζει και να μην ερωτεύεται το στιβαρό του περπάτημα, το αποφασιστικό του βλέμμα, τις φλέβες που πετάγονται στα χέρια του.
Δεν είναι παραδοχή πως ένα θηλυκό, χωρίς το αρσενικό της, είναι μία ύπαρξη χωρίς λόγο για να ζει.
Είναι η αλήθεια!
Όπως αλήθεια είναι, ότι αυτό που πραγματικά θες είναι να υποταχθείς…
Γιατί τελικά, θα μείνεις μόνο σ’ αυτόν που το κατάφερε!
