Γράφει η Ρόη Καπετάνου
Το σημαντικό δεν είναι να με δεις γυμνή. Το σώμα, όσο κι αν φαίνεται σαν το ιερό κλειδί, δεν είναι τίποτα άλλο από μια απλή πόρτα. Το σημαντικό είναι να σταθείς εκεί όταν το βλέμμα μου σπάσει, όταν οι άμυνές μου πέσουν σαν θρύψαλα στο πάτωμα, και όταν το χαμόγελό μου αντικατασταθεί από δάκρυα που δεν μπορώ πια να κρύψω.
Θα μπορέσεις να δεις την ψυχή μου γυμνή; Θα αντέξεις να με δεις να σπάω; Γιατί γυμνότητα δεν είναι να πετάξεις τα ρούχα σου· είναι να πετάξεις τη μάσκα σου. Είναι να αφήσεις το βλέμμα σου να φωνάξει όσα το στόμα σου δεν τολμά. Να εκτεθείς στην αλήθεια σου, χωρίς προσχήματα, χωρίς φίλτρα, χωρίς κανέναν φόβο για το τι θα ακολουθήσει.
Αν σταθείς εκεί, να ξέρεις πως δε θα δεις έναν όμορφο πίνακα. Θα δεις τις ρωγμές, τις πληγές, τη λάσπη και τις ουλές. Θα δεις έναν άνθρωπο που δεν προσπαθεί να είναι τέλειος, αλλά που είναι έτοιμος να σε εμπιστευτεί. Έναν άνθρωπο που δεν σε φοβάται πια, που δε φοβάται να αγαπήσει, ακόμα κι αν κινδυνεύει να καταστραφεί.
Το σημαντικό, λοιπόν, δεν είναι η εικόνα μου, ούτε καν η αφή μου. Είναι η στιγμή που θα σου επιτρέψω να δεις τα πιο εύθραυστα κομμάτια μου. Τα πιο αληθινά. Θα τα αντέξεις;
Γιατί αν το κάνεις, τότε δε θα με έχεις απλώς γυμνή. Θα με έχεις αληθινά δική σου.
