Γράφει η Άντζελα Καμπέρου.
Είναι βράδυ και κάθομαι μέσα στο σκοτάδι περιμένοντας ένα μήνυμα, ένα τηλέφωνο ένα κάτι τέλος πάντων που να υποδηλώνει ότι με σκέφτεσαι, ότι δεν περνάω απαρατήρητη από τη ζωή σου, ότι σημαίνω κάτι για σένα όπως εσύ σημαίνεις για εμένα.
Το ρολόι δείχνει μεσάνυχτα και εσύ ακόμα άφαντος, και εγώ αναρωτιέμαι που να είσαι, με ποίους, τι να κάνεις, αν περνάς καλά, αν μέσα σε όλα όσα κάνεις υπάρχω έστω και για λίγο σαν σκέψη.
Έχεις να δώσεις σημεία ζωής τουλάχιστον δύο μήνες. Καταλαβαίνω έχεις τη ζωή σου, έχω τη ζωή μου και αυτές οι δύο δυστυχώς ή ευτυχώς δεν θα διασταυρωθούν ποτέ. Όμως στη ζωή μου υπάρχεις ανελλιπώς, κάθε μέρα, ώρα και στιγμή.
Η σκέψη μου γυρίζει σε εσένα ότι κι αν κάνω με όποιον και αν είμαι.
Είναι βράδυ, πάλι, αλλά σήμερα η μέρα έχει κάτι διαφορετικό. Σήμερα αποφάσισες να επικοινωνήσεις. Κάτι συνέβη και ένιωσες την ανάγκη να μιλήσουμε, να με δεις έστω και μέσω μίας απλής βίντεο-κλήσης. Σήμερα κάτι συνέβη και υπήρξα μέσα στη μέρα σου σαν σκέψη που σε έκανε να θελήσεις να επικοινωνήσεις. Και μιλάμε, μιλάμε ώρες, ασταμάτητα και ο χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα μαζί σου ακόμα και αν είμαστε σε διαφορετικά μέρη, ακόμα κι αν η συζήτηση είναι μέσω μίας κάμερας ενός υπολογιστή.
Ο χρόνος κυλάει ευχάριστα, αβίαστα. Είναι βλέπεις που νιώθω σαν να σε ξέρω όλη μου τη ζωή. Είναι που κι εσύ το κάνεις τόσο εύκολο σε κάποιον να σε αγαπήσει.
Αυτό το βράδυ θα κοιμηθώ πιο ήσυχα από το προηγούμενο. Αυτό το βράδυ θα κοιμηθώ πιο χαρούμενη από χτες. Και το πρωί θα ξυπνήσω και όλα θα φαίνονται καλύτερα, ακόμα κι αν όλα πάνε στραβά θα τα αντιμετωπίζω με χαμόγελο.
Και ο λόγος θα είσαι εσύ, εσύ και η υπόσχεσή σου ότι θα ξαναμιλήσουμε. Και όσο πλησιάζει το βράδυ τόσο μεγαλώνει η προσμονή μου να σε δω, να σου μιλήσω, να νιώθω τόσο κοντά σου κι ας απέχουμε χιλιόμετρα. Όσο πλησιάζει το βράδυ η καρδιά μου αυξάνει επικίνδυνα παλμούς και νιώθω πως θα βγει έξω από το στήθος μου.
Και να που έρχεται πάλι το βράδυ, και το όνομα σου κάνει την εμφάνιση του στην οθόνη του υπολογιστή μου, ο οποίος με ρωτάει αν θέλω να αποδεχτώ την βίντεο-κλήση την οποία ζητάς. Σε κλάσματα του δευτερολέπτου η κάμερα έχει ανοίξει και το χαμόγελο μου πλέον αγγίζει σχεδόν τα αφτιά μου. Μικρό κοριτσάκι γίνομαι όταν σε βλέπω.
Όταν ακούω τη φωνή σου που τόσο μου λείπει, όταν σε βλέπω να χαμογελάς και ξέρω πως ευθύνομαι εγώ για αυτό.
Και η συζήτηση δεν σταματάει. Υπονοούμενα και αυτονόητα δίνουν και παίρνουν, υποσχέσεις και προκλήσεις. Λόγια που ξέρω πως θα μείνουν λόγια, κι όμως δεν με ενοχλεί. Δεν με ενοχλεί γιατί ξέρω πως τις στιγμές που μιλάμε είσαι μόνο δικός μου. Πως αυτές τις ώρες τις έχεις αφιερώσει αποκλειστικά σε εμένα με την θέληση σου. Ξέρω πως η ανάγκη σου να με δεις και να μιλήσουμε υπερίσχυσε του φόβου σου. Και δεν με νοιάζει. Δεν με νοιάζει αν όλα όσα λέμε μείνουν λόγια. Μου αρκεί που κατάφερες να τα πεις. Μου αρκεί που κατάφερες και σήμερα να μου δείξεις λίγο ακόμα από τον καλά κρυμμένο εαυτό σου.
Η ώρα έχει φτάσει 2:00 και νυστάζεις. Με αποχαιρετάς με τον πιο γλυκό τρόπο. Αυτή τη φορά όμως δεν υπάρχει ανανέωση του διαδικτυακού μας ραντεβού για αύριο. Αυτή τη φορά λες ένα καληνύχτα και η συζήτησή μας τελειώνει εκεί.
Δεν έχω λόγο να προσμένω κάτι αύριο. Ξέρω πως δεν θα υπάρξει επικοινωνία. Ξέρω πως για μία ακόμα φορά μπήκες για λίγο στη ζωή μου, την έκανες άνω-κάτω και έφυγες πάλι, έτσι απλά. Ξέρω πως αύριο θα ξυπνήσω και δεν θα έχω διάθεση να κάνω τίποτα. Ξέρω πως αύριο όλα θα μοιάζουν χειρότερα από ότι είναι ακόμα κι αν όλα πάνε καλά.
Ξέρω πως σήμερα το βράδυ ο ύπνος μου δεν θα είναι ίδιος με χτες.
Δεν μπορείς να μπαίνεις και να βγαίνεις στη ζωή μου όποτε και όπως θες. Όμως το λάθος δεν είναι δικό σου. Εσύ κάνεις τις επιλογές σου και είσαι καλά με αυτές, το λάθος είναι μόνο δικό μου που σου έχω δώσει το δικαίωμα να μπαίνεις και να βγαίνεις όποτε σου κάνει εσένα κέφι. Που σε έχω αφήσει να ελέγχεις τη διάθεση μου, μέχρι και τον ύπνο μου. Που σου επιτρέπω κάθε φορά να με κάνεις και εμένα άνω-κάτω ενώ ξέρω πολύ καλά πως για μία ακόμα φορά η εμφάνιση σου είναι σε ρόλο guest star.
Το λάθος είναι μόνο δικό μου που νομίζω πως κάποια μέρα ίσως αυτό το εφήμερο μπορεί να γίνει η καθημερινότητα μου. Πως αυτές οι περιστασιακές σου “επισκέψεις” μπορεί να γίνουν μόνιμες γιατί θα καταλάβεις και εσύ πως δεν σου αρκούν δύο φορές ανά δύο μήνες. Το λάθος είναι δικό μου που πιστεύω πως κάποια μέρα μπορεί οι ζωές μας, αυτές που τώρα είναι παράλληλες και δεν συναντιούνται πουθενά, να ενωθούν και να συναντηθούν με τρόπο τέτοιο που δεν θα χωρίσουν ξανά. Το λάθος είναι δικό μου. Μόνο δικό μου και το ξέρω. Δικό μου γιατί σου έχω επιτρέψει να εμφανίζεσαι όποτε θες. Και να εξαφανίζεσαι με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που εμφανίστηκες.
Βράδιασε πάλι. Και εγώ για μία ακόμα φορά στο σκοτάδι, με μοναδικό φως αυτό της οθόνης του υπολογιστή, να περιμένω ένα σημείο ζωής. Τέλος για σήμερα. Δεν περιμένω άλλο. Ο υπολογιστής έκλεισε. Το φως έσβησε. Μαζί έσβησε και η προσμονή μου για σένα.
LoveLetters
