Γράφει ο Αλέξανδρος Παπακωνσταντίνου
Η πιο σκληρή αλήθεια δεν έρχεται με φωνές. Δεν έχει δραματικούς αποχαιρετισμούς, ούτε λέξεις που σπάνε την καρδιά. Έρχεται με σιωπή. Μια σιωπή βαριά, που γεμίζει το δωμάτιο και αφήνει την αίσθηση ότι όλα έχουν ειπωθεί, ακόμα κι αν κανείς δεν μίλησε.
Είναι η στιγμή που κοιτάς κάποιον στα μάτια και ξέρεις. Ξέρεις ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο να πεις, τίποτα άλλο να δώσεις. Η αγάπη, τα όνειρα, τα «πάντα» που κάποτε μοιραστήκατε, είναι τώρα κομμάτια που δεν ταιριάζουν πια. Δεν χρειάζεται καμία εξήγηση. Η σιωπή τα λέει όλα.
Αυτή είναι η πιο σκληρή αλήθεια: ότι δεν υπάρχει επιστροφή. Ότι η φωτιά που σας κράτησε ζωντανούς έχει σβήσει, αφήνοντας μόνο στάχτες. Και όσο κι αν πονάει, πρέπει να το δεχτείς. Γιατί η σιωπή δεν σε αφήνει να κρυφτείς. Σε αναγκάζει να δεις την αλήθεια κατάματα.
Κι εκεί, μέσα σε αυτή την εκκωφαντική απουσία, καταλαβαίνεις ότι το τέλος δεν χρειάζεται δράματα. Είναι απλώς μια παύση. Ένα τέλος που δεν φωνάζει, μόνο σε σπρώχνει να συνεχίσεις. Να μαζέψεις τα κομμάτια σου και να προχωρήσεις, ακόμα κι αν η σιωπή αφήνει μια πληγή που δεν κλείνει εύκολα.
Γιατί η σιωπή, όσο σκληρή κι αν είναι, δεν λέει ποτέ ψέματα. Είναι η μόνη αλήθεια που δεν μπορείς να αγνοήσεις.
