Γράφει η Ελένη Κασιμάτη
Το μεγαλύτερο χτύπημα δεν είναι τα λόγια τους, ούτε οι αμφιβολίες που σου φύτεψαν βαθιά μέσα σου. Είναι να ζήσεις τη ζωή που σου ορκίζονταν πως δεν υπάρχει. Να τους διαψεύσεις όχι με φωνές, αλλά με το ίδιο σου το είναι.
Είναι να αγαπήσεις όπως φοβήθηκαν, να κυνηγήσεις όσα σου είπαν ότι είναι ανέφικτα. Να τολμήσεις να δεις πέρα από τους περιορισμούς που σου έβαλαν, πέρα από τα «πρέπει» και τα «δεν γίνεται». Να φτιάξεις έναν κόσμο που υπάρχει μόνο επειδή τόλμησες να τον πιστέψεις, ακόμα κι όταν όλοι οι άλλοι γυρνούσαν την πλάτη τους.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερο χτύπημα για όσους ζουν με φόβο, από το να δουν εσένα να πετάς. Να σε δουν να φτάνεις εκεί που οι ίδιοι δεν τόλμησαν να φανταστούν. Όχι για να τους εκδικηθείς, αλλά γιατί η ζωή σου δεν τους ανήκει. Τους ανήκαν τα λόγια, οι φόβοι, οι αμφιβολίες. Αλλά οι επιλογές ήταν δικές σου.
Και όταν σταθείς εκεί, ψηλά, στην κορυφή του δικού σου κόσμου, δεν θα χρειαστεί να πεις τίποτα. Η ζωή σου θα είναι η απάντηση. Η αγάπη σου, το πάθος σου, η δύναμή σου – όλα όσα έλεγαν πως δεν μπορείς να έχεις. Και εκείνοι; Θα μένουν πίσω, να κοιτάζουν αυτό που δεν πίστεψαν ποτέ, να το ζεις εσύ.
Γιατί το μεγαλύτερο χτύπημα είναι να γίνεις η απόδειξη πως η ζωή που ονειρεύτηκες, υπάρχει. Και ήταν πάντα εκεί, περιμένοντας να την κερδίσεις.
