Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Παραλία.
Η αρμονία της φύσης εκεί. Ο ρυθμός της ζωής εκεί.
Άνθρωποι.
Άνθρωποι που είτε τρέχουν, είτε περπατούν, είτε βγάζουν το σκυλάκι τους βόλτα. Μόνοι τους. Παρέα με τις σκέψεις τους.
Μα ήρεμοι.
Ανοιχτοί στην επικοινωνία, με ένα εγκάρδιο χαμόγελο, ένα ευγενικό νεύμα, μια ήρεμη «καλημέρα», κι ας είναι τόσο νωρίς το πρωί.
Λες και υπάρχει ένας αόρατος κωδικός ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους της πολύ πρωινής παραλίας.
Ένας υπέροχος σεβασμός και μια κατανόηση που μοιάζει να λέει:
«Αναγνωρίζω πως κι εσένα η ίδια ανάγκη σε έφερε εδώ. Η ανάγκη να αναπνεύσεις. Να υπάρξεις για λίγο μέσα στην ησυχία. Να ξεκινήσεις τη μέρα σου κάνοντας παρέα με τον εαυτό σου. Μην ανησυχείς. Δεν θα πάρω ούτε από τον χρόνο ούτε από τον χώρο σου. Τα έχω κι εγώ τόσο ανάγκη όσο κι εσύ».
Και έτσι μένει στο ανοιχτό μόνο το ευγενικό, το ανθρώπινο «καλημέρα».
Ένα αληθινό καλημέρισμα.
Χωρίς μάσκες. Χωρίς υποχρεώσεις. Χωρίς δεύτερες σκέψεις.
Από εκείνα που χαϊδεύουν την ψυχή και κάνουν καλό.
Και είναι αρκετά.
Τόσο όσο χρειάζεται για να επικοινωνηθεί η ανάγκη για μια κοινή, ήρεμη και γεμάτη σεβασμό συνύπαρξη.
Αυτά τα πρωινά στην παραλία είναι που καθορίζουν τη μέρα σου. Τις αντοχές σου. Τη συγκέντρωσή σου. Τον συντονισμό σου με όσα έρχονται. Την ηρεμία που κουβαλάς μέσα σου όταν ο κόσμος αρχίζει να τρέχει.
Κι αυτοί οι άνθρωποι μένουν μαζί σου καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας.
Όχι σαν σκέψη.
Σαν αίσθηση.
Σαν μια ανεπαίσθητη υπενθύμιση ότι υπάρχει ακόμα ευγένεια, χώρος και σεβασμός ανάμεσα στους ανθρώπους.
Κι όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, δεν επιστρέφεις μόνο στην παραλία.
Επιστρέφεις και σε σένα.
Από την αρχή.
