Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μας έμαθαν από νωρίς να ζούμε με αναμονή. Να βάζουμε τη ζωή σε λίστα. Να κρατάμε σημειώσεις για όσα θέλουμε και να τα μεταφέρουμε λίγο πιο κάτω, λίγο πιο μετά, λίγο πιο μακριά. Μας έπεισαν ότι υπάρχει χρόνος. Ότι το «αργότερα» είναι ασφαλές. Ότι δεν χάνεται. Κι έτσι το κρατήσαμε σαν άλλοθι. Για τις αναβολές μας. Για τους φόβους μας. Για τις στιγμές που δεν αντέξαμε να ζήσουμε ολόκληρες.
Το «αργότερα» είναι ύπουλο. Δεν έρχεται με φωνές. Έρχεται ήσυχα, σαν φίλος. Σου ακουμπά τον ώμο και σου λέει «μη βιάζεσαι». Σου υπόσχεται πως θα είναι εκεί όταν θα είσαι έτοιμη. Μόνο που ποτέ δεν σου λέει ότι εκείνο δεν περιμένει εσένα. Ότι εκείνο περνά και φεύγει, ενώ εσύ κάθεσαι και μετράς συνθήκες, γνώμες, φόβους και δικαιολογίες.
Η ζωή δεν είναι φτιαγμένη για τέλεια timing. Είναι φτιαγμένη για αλήθειες. Για αποφάσεις που παίρνονται με τρεμάμενα χέρια. Για «ναι» που λέγονται χωρίς εγγυήσεις. Για «φεύγω» που δεν συνοδεύονται από επεξηγήσεις. Κι όμως, πόσες φορές κράτησες τον εαυτό σου πίσω επειδή δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή; Πόσες φορές κατάπιες λόγια, συναισθήματα, επιθυμίες, γιατί φοβήθηκες τι θα πουν, πώς θα φανεί, αν θα αντέξεις τις συνέπειες;
Το πιο σκληρό ψέμα της ζωής είναι ότι κάποτε θα υπάρχει χώρος για όλα. Δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο το τώρα. Και το τώρα δεν συγχωρεί όσους το αγνοούν. Γίνεται βάρος. Γίνεται κόμπος στο στήθος. Γίνεται εκείνη η σκέψη που επιστρέφει αργά τη νύχτα και σε ρωτάει «κι αν είχες τολμήσει;».
Κι όσο εσύ καθυστερείς, πάντα θα υπάρχουν απέναντι. Άνθρωποι με άποψη, με κανόνες, με έτοιμες απαντήσεις για τη δική σου ζωή. Μην τους υπολογίζεις. Αυτοί θα υπάρχουν είτε κάνεις κάτι είτε όχι. Το θέμα είναι εσύ. Αν είσαι παρούσα. Αν ζεις. Αν διαλέγεις.
Η απατηλή βολή του «αργότερα» σε βρίσκει πάντα ακίνητη. Μην της δώσεις άλλο στόχο. Κάν’ το τώρα. Όχι γιατί θα είναι εύκολο. Αλλά γιατί η ζωή είναι μικρή για να τη ζεις σε πρόβες. Και πολύτιμη για να τη χάνεις περιμένοντας.
