Γράφει η Βίκυ Πλευρίτη
Εν αναμονή για ένα τραπέζι, με μερικές σκέψεις.
Αξίζει να περιμένεις; Αξίζει να περιμένεις στην αναμονή για ένα τραπέζι με θέα στη θάλασσα;
Αξίζει να περιμένουμε γενικώς για κάτι προσδοκώμενα όμορφο και ωραίο ή στην παρακάτω γωνία μπορεί να βρίσκεται κάτι λιγότερο «εντυπωσιακό», μα πιο προσιτό, που μπορεί και να εξελιχτεί σε μια ευχάριστη έκπληξη και χωρίς αναμονή;
Δοκιμάζονται του μυαλού οι σκέψεις κάθε μέρα, με αναμονές, προσμονές και υπομονές (το δεύτερο συνθετικό όλων είναι το «μόνος»). Και δεν είναι μόνο για ένα τραπέζι με θέα, αλλά και στις σχέσεις τόσο σε αρχικό στάδιο όσο και με την πάροδο του χρόνου.
Τι νομίζεις εσύ καλέ μου αναγνώστη, αξίζει να μπαίνεις στην αναμονή;
Αξίζει να περιμένεις να ξεκαθαρίσει μια μπερδεμένη κατάσταση, ένας προβληματικός γάμος, μια συμβατική σχέση που δεν έχει τελειώσει έστω και στα χαρτιά, μια κατάθλιψη που πολεμά σαν το θεριό ο ένας εκ των δύο;
Μια μετάθεση που αναμένει ο σύντροφός σου, η σχέση σου, ο εραστής σου, η σύζυγος σου και δεν έρχεται ποτέ;
Ένας λώρος που δεν έχει κοπεί στην ώρα του από τα γονικά ή η ύπαρξη παιδιών που χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για άλλη μια αναβολή για τον ένα, που αυτόματα συνεπάγεται μια ακόμα αναμονή για τον άλλο;
Οι απαντήσεις σχετικές γιατί κάθε περίπτωση διαφέρει. Κάθε ανθρώπινη σχέση είναι διαφορετική όπως και οι ανάγκες που καλύπτει.
Είτε λοιπόν που θα δικαιωθείς, είτε που θα καείς! Ωστόσο ο χρόνος που θα περάσει αναμένοντας να λυθεί μια δύσκολη εξίσωση, αποτελεί το πολύτιμο παρόν σου και πρέπει εσύ να ζυγίσεις αν το «τώρα» σου μπορεί να περιμένει ένα καλύτερο «αύριο». Διότι στο τώρα σου είσαι μόνος σου, αναμένοντας – περιμένοντας – υπομένοντας για ένα προσδοκώμενο αβέβαιο μέλλον στο «μαζί».
Οι δύσκολες εξισώσεις είναι για δυνατούς λύτες και δεν παίρνουν αναβολές, πρέπει να είναι συγκεκριμένες χρονικά και πρακτικά, να μην αφήνουν περιθώρια για αμφιβολίες. Πρέπει να στηρίζονται σε βήματα και σε κάθε υποσέλιδο τους, προτού γυρίσει η επόμενη σελίδα θα πρέπει να μπαίνει στο κάτω μέρος ολογράφως η υπογραφή του υπευθύνου. Οποίες καθυστερήσεις, μισόλογα και περίμενε «από Παρασκευή σε Δευτέρα» είναι δείγμα πως δε θα ξεκαθαρίσει το τοπίο. Και κάποιος θα παιδεύεται. Κι οι δύο θα παιδεύονται, μόνο που αυτός που κάνει την υπομονή και αναμένει δεν είναι επιλογή του, είναι «καλή τη πίστη του», στο όνομα των βαθιών του συναισθημάτων, στο όνομα της αγάπης και του έρωτα.
Δίνοντας περιθώρια σε μια ακόμα αναβολή, δίνοντας και άλλο χρόνο λέγοντας στον εαυτό σου «περίμενε λίγο ακόμα», μπορεί να περάσουν μήνες, χρόνια εξαρτώμενα από την επιλογή του άλλου «να μη σε επιλέγει!»
Αξίζει άραγε η αναμονή, με αγωνία και αμφιβολία, για μια ενδεχόμενη εξαργύρωση του προσδόκιμου για όμορφες στιγμές, που μελλοντικά ίσως και να σε απογειώσουν συναισθηματικά – στην περίπτωση που επιτευχθεί βέβαια – ή τελικά το ξεκάθαρο και το αληθινό είναι η πανάκεια για την ψυχική μας ηρεμία και γαλήνη;
Περίμενε τόσο όσο, να μην υποτιμάται ο εαυτός σου. Μην περιμένεις όταν δεν αποτελείς την πρώτη την επιλογή του αλλού. Μην ξεχνάς πόσες φορές στο παρελθόν σου, τέτοιου είδους αναβολές και αναμονές δεν ήταν παρά μόνο και άλλο χάσιμο χρόνου.
Διάλεξε μια πιο εύκολη εξίσωση και φρόντισε οι λύτες της να έχουν τις δυνάμεις, τις ικανότητες και το χρόνο να ασχοληθούν με την επίλυσή της.
#Υστερόγραφο ( Παρεμπιπτόντως το τραπέζι με τη θέα άξιζε την αναμονή, όμως άραγε τι να κρυβόταν στο παρακάτω το στενό;)#
