Γράφει ο Φιλίππου Νικόλας
Η αγάπη δεν είναι λαγούμι να κρυφτείς όταν φοβάσαι τη μοναξιά.
Δεν είναι λύση ανάγκης.
Δεν είναι το εύκολο «μαζί» επειδή δεν αντέχεις το «μόνος».
Η αγάπη είναι να μπαίνεις και να μένεις επειδή το γουστάρεις. Όχι επειδή τρομάζεις με το κενό γύρω σου.
Αλλά εσύ;
Εσύ ήρθες για να γαντζωθείς. Για να βρεις μια γωνιά να σε κρατάει ζεστή μέχρι να σταθείς στα πόδια σου. Για να σου κλείσω τις ρωγμές, να σε στηρίξω, να σου δώσω χώρο να ανασάνεις.
Και μετά;
Μετά έφυγες. Γιατί έτσι κάνουν οι δειλοί. Μπαίνουν για να σωθούν, όχι για να μείνουν.
Η αγάπη, όμως, δεν είναι καταφύγιο για τους δειλούς.
Είναι για εκείνους που δεν ψάχνουν χέρια να τους μαζέψουν, αλλά χέρια να κρατήσουν.
Για εκείνους που όταν γίνει δύσκολο, δεν το σκάνε με τη δικαιολογία ότι «δεν ξέρουν τι θέλουν».
Για εκείνους που δεν στέκονται στη σχέση σαν περαστικοί, έτοιμοι να φύγουν μόλις βρουν κάτι πιο εύκολο.
Και ξέρεις τι άλλο κάνουν οι δειλοί;
Φεύγουν πρώτοι. Όχι γιατί δεν νοιάστηκαν, αλλά γιατί φοβούνται να δουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη.
Γι’ αυτό φύγε. Και μην κοιτάξεις πίσω.
Δεν θα σε ψάξω, δεν θα σου δώσω χώρο να επιστρέψεις όταν ξαναφοβηθείς.
Η αγάπη μου δεν είναι σκιάχτρο στη μοναξιά σου.
Γιατί η αγάπη δεν είναι για δειλούς.
