Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Πώς μπορεί να μετρηθεί η αγάπη;
Πώς μπορεί να χαρακτηριστεί, να αποφανθεί, να αναμετρηθεί, να ονομαστεί;
Πώς μπορεί κάποιος να της δώσει τον όρο που της αρμόζει;
Η αγάπη ξεμπλέκει μόνη της τα μαλλιά της.
Αφουγκράζεται.
Τραγουδάει το τραγούδι της σιωπής και ύστερα ανοίγει τα φτερά της για να πετάξει.
Η αγάπη είναι μια σιγανή, ψιθυριστή βροχή που κάθε σταγόνα της έχει μέσα πάθος, ορμή, έρωτα, φλόγα.
Σεληνιάζεται και όποιον βρει στο πέρασμά της του ορμάει σαν λαίμαργο μουλάρι.
Ουαί και τρισαλίμονο σε όποιον πεταχτεί μπροστά της.
Δεν έχει σταματημό το πάθος, η τρέλα.
Δεν έχει μέτρο η αγάπη.
Δεν έχει όρια, ούτε τελειωμό.
Δεν έχει πυξίδα, αρχή, μέση και τέλος.
Η αγάπη είναι αέρας και φως μαζί που λάμπει στο σκοτάδι.
Το θέμα όμως είναι από ποιο ανοιχτό παράθυρο περιμένει ο άνθρωπος να ξημερώσει.
