Γράφει ο Δημήτρης Καραμάνος
Άλλοι πέρασαν και ξεθώριασαν.
Φιλίες, αγκαλιές, μεγάλα λόγια που τα πήρε ο άνεμος.
Κι ούτε που θυμάμαι αν πονέσανε όταν τελείωσαν.
Εσύ;
Εσύ δεν ήρθες για να περάσεις.
Ήρθες για να με χαλάσεις.
Δεν άφησες ωραίες ιστορίες για να χαμογελάω τα βράδια.
Άφησες γδάρσιμο στην ψυχή.
Άφησες κάτι που ούτε να το γιατρέψω μπορώ, ούτε να το πετάξω.
Σε κουβαλάω μέσα μου σαν σημάδι.
Όχι γλυκό, όχι νοσταλγικό.
Βαθύ. Σκοτεινό. Σαν μαχαίρι που το έσπρωξες εσύ — κι εγώ δεν έβγαλα άχνα.
Άλλοι αφήνουν φωτογραφίες και αναμνήσεις που θες να θυμάσαι.
Εσύ άφησες πληγές που αναγκάζομαι να κουβαλάω.
Και καμιά φορά, μέσα σε όλο αυτό, νιώθω… ότι κάπως έτσι ήταν αληθινό.
Ό,τι σημάδεψε, υπήρξε.
Κι εσύ, αν μη τι άλλο, υπήρξες με όλο σου το βάρος.
