Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Υπάρχουν άνθρωποι που σιχαίνονται τα παράπονα. Είναι η μαγιά τέτοια που σιχαίνονται τη μίρλα, τη μιζέρια και το «αχ, κοίτα τι με βρήκε». Μαθημένοι στα ζόρικα, έμαθαν να τα αντιμετωπίζουν με το κεφάλι ψηλά ακόμη κι αν είχαν πέσει στα γόνατα και σερνόντουσαν για χιλιόμετρα.
Περηφανευόσουν ότι δεν γκρίνιαζα. Η δική μου η γυναίκα, έλεγες, δεν είναι «γυναικούλα». Ό,τι έχει να πει στο λέει στα μούτρα και σε σοκάρει πολλές φορές αλλά δεν γκρινιάζει. Και καμάρωνα εγώ.
Που να ‘ξερα!
Είχες μπερδέψει στο κεφάλι σου την γκρίνια με την προσπάθεια που κάνουν δύο για να είναι καλά μαζί. Προσπάθεια για όλα. Στα πιο απλά, εκείνα τα καθημερινά τα ρουτινιάρικα, που σε διαλύουν πολλές φορές από την επανάληψη, αλλά και στα πιο μεγάλα σε αυτά που είναι τόσο αβάσταχτο το βάρος τους, όταν προσπαθεί ένας για δύο.
Βλέπεις αυτή έλλειψη «γκρίνιας» είχε ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα. Εκείνα της επανάπαυσης, του «θα τα βγάλει πέρα μόνη της» και του «και τώρα από μένα τι θες;» και του «έτσι είμαι εγώ κι άμα σ’ αρέσει».
Ε δε μ’ αρέσει. Και καθόλου δε σου αρέσει που δε μου αρέσει αλλά ήρθε η ώρα που δε με νοιάζει και καθόλου. Και όσο πιο γρήγορα το πάρεις απόφαση τόσο πιο εύκολη θα είναι η μετάβαση για όλους. Όσο δύσκολη κι αν πας να μου κάνεις τη ζωή τόσο πιο άμεση θα είναι η απομάκρυνσή σου.
Σταμάτα να είσαι μίζερος και δέξου με αξιοπρέπεια το τέλος αυτής της ιστορίας. Δεν γυρίζει πίσω το ποτάμι και άργησες πάρα πολύ να καταλάβεις. Μη ξεφτιλίζεις όσα νιώσαμε και ξεκόλλα από αυτό το ρόλερ κόστερ συμπεριφοράς. Οποιαδήποτε προσπάθεια σου πέφτει στο κενό και κάνει απλώς τις καταστάσεις πιο νευρικές. Δεν έχει νόημα κανένα τερτίπι, κανένα κόλπο, καμιά πράξη πια.
Έχει παιχτεί ο επίλογος αλλά απουσίαζες ακόμη κι από εκεί!
